+
Мае творы – гэта ўрыўкі з гісторыі майго жыцця, з гісторыі жыцця маіх сяброў, маіх блізкіх. Гэта мае думкі, разважанні пра жыццё. Я вельмі ўдзячна небу за натхненне, за магчымасць выказвацца на паперы, бо адчуваю сябе шчаслівай, калі пішу.
РЕЗУЛЬТАТ ПРОВЕРКИ ПОДПИСИ
Данные электронной подписи
Ссылка на политику подписи
Закрыть

Кацярына

Сідаровіч

Багачка

Аўтар прысвячае гэтую кнігу

сваёй маці,

Леанідзе Паўлаўне Тарасевіч,

якую лічыць

сапраўднай багачкай за яе

залатое сэрца.

Багачка

Кацярына

Сідаровіч

Полацк

2018

Кацярына Сідаровіч "Крыху пра сабе"

- 5 -

Добры дзень,

паважаны чытач маёй першай кнігі!

 

Давайце з Вамі пазнаёмімся. Я – Кацярына

Юльянаўна Сідаровіч, жыву ў горадзе Полацку і

працую бібліятэкарам ДУА «Базавая школа № 9 імя

А. С. Пушкіна».

Нарадзілася я 26 верасня 1960 года ў вёсцы

Вароўскага Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.

Літаратурныя спробы пачала рабіць нядаўна, у

даволі сталым узросце; шмат друкавалася ў

мясцовых СМІ, а таксама ў зборніках полацкіх

літаратараў.

Мае творы – гэта ўрыўкі з гісторыі майго жыцця,

з гісторыі жыцця маіх сяброў, маіх блізкіх. Гэта мае

думкі, разважанні пра жыццё. Я вельмі ўдзячна небу

за натхненне, за магчымасць выказвацца на паперы,

бо адчуваю сябе шчаслівай, калі пішу.

Я вельмі спадзяюся, што мае творы знойдуць

водгук і разуменне ў сэрцах чытачоў.

- 6 -

- 7 -

Старонка

мая -

непаўторны

куток...

- 8 -

Кацярына Сідаровіч

Натхненне

Сцяжынка лесам – казачнай красы.

Так смачна пахнуць травы-медуніцы.

Усмешкай сонца ў кропельках расы

Мяне сустрэлі ягады чарніцы.

 

А баравік вітаў мяне здалёк,

Капелюшом раскінуўшы ігліцы,

І, вабячы зрабіць у ельнік крок,

Насустрач гуртам выбеглі лісіцы.

 

Мяне масляты бралі у палон:

Прымусілі залезці пад сасонку.

Лясным дарам аддаючы паклон,

З зязюлькай пра свой лёс вяду гамонку.

 

І птушка, гучна мовіўшы са мной,

Мне незвычайна шчодра шчыравала.

Гадоў накукавала – ой-ё-ёй! –

У шчасці доўга жыць паабяцала…

 

Мне плечы ахінуў лясны спакой.

Нясу дадому поўны кош багацця.

І вырастаюць крылы за спіной,

І поўніць сэрца адчуванне шчасця.

 

Дык заставайся і пабудзь са мной,

Маёй зачараванасці імгненне,

Узнёслы, светлы мой лясны настрой –

Лясное непаўторнае натхненне!

- 9 -

Багачка

Душа поэта

 

Роясь в стопке бумаг, мной накопленных впрок,

И сминая ненужность старательно,

Я нашла пожелтевший бумажный листок.

На листке чей-то стих замечательный.

 

Пролилась в нём о милой деревне тоска.

В нём на встречу надежды, цветение.

Описала когда-то в нём чья-то рука

Петухов голосистое пение,

 

Разговор у колодца, кота на печи

И оладьи, на солнце похожие,

В уголке у иконы – огарок свечи,

Пруд, весенней поры бездорожие…

 

В унисон светлым мыслям те строчки стучат,

О моём говорят, без сомнения.

Эти чьи-то стихи эхом сердца звучат ―

В них душа не сжелтела от времени.

- 10 -

Кацярына Сідаровіч

Моя отрада

 

А ветер за окном шуршал листвой,

И солнышко с дождём играло в прятки.

А я к нему нехоженой тропой

В мечтах своих бежала без оглядки.

 

Наскучил мне рабочий кабинет

И суета обыденности торга.

Передо мной маячил встречи свет

С кумиром совершенства и восторга.

 

Он звал меня, в мои являясь сны,

В шикарной шляпе цвета шоколада

И в брюках обалденной белизны,

С букетом ароматов листопада.

 

Желанный облик, бередящий сны,

Шептал, что будет возле стройной ели,

На нашем месте у кривой сосны…–

И сердца струны радостью звенели.

 

О, как ждала я этот выходной!

Как медленно тянулись дни недели!

Он мой! – кричало сердце. Только мой!

Увидеться мы с ним давно хотели.

 

Мне нипочём ни дождь, ни ветра шквал.

Презрев в пору осеннего ненастья

Свистящих непогод девятый вал,

Спешу к нему я в предвкушеньи счастья.

- 11 -

Багачка

Он величав, он так собой хорош!

С ним повстречаться многие хотели.

Он верен мне! Других не ставит в грош,

Он спрятался от них под лапкой ели!

 

Он ждал меня! Он мне явил свой лик!

Его ласкаю восхищённым взглядом –

Лесной красавец - сердцеед, мой БОРОВИК!

Всех грибников мечта – моя отрада.

- 12 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

Память нужна живым.

Арфа её многозвучна.

Многих событий дым

Явью волнует живущих.

Танго танцует лист,

Нас поразив пируэтом...

Истина, отзовись

Каменной статуи светом.

 

Двинские в ночь соловьи,

Вечность врачуя сердцем,

Арии вторят свои

Двадцати трём гвардейцам...

Цепи взрывных устройств

Арки моста скрывали,

Только от взрыва мост

Истово защищали.

 

Там, под свинцовым дождём,

Риском смертей объяты,

Еле справляясь с огнем,

Мост удержали солдаты.

 

Вечная память им

От поколений живущих.

Их имена мы чтим.

Наш Полоцк сейчас цветущий.

Аллея в рассветной дали...

Мирно летят журавли.

- 13 -

Багачка

* * *

Целует солнца луч соборов купола.

Летят стихи над Полоцком старинным.

Меня сюда с собою муза привела –

Свет вдохновения мне дарит град былинный.

Литературы спелая строка

Его великих сыновей достойна.

Своею новизною слов река

Парит над двинскою волною вольно.

Потоки гениальности людской

Переправляет в Полоцк хлебосольный

Любимый фестиваль земли святой.

- 14 -

Кацярына Сідаровіч

«Напісанае слова - застаецца!»

 

Дзень добры вераснёвы сёння з намі.

Вітае восень нас паспеласці дарамі,

Чырвоным золатам сваім кранае дату –

Пісьменнасці на Беларусі сёння свята!

 

Святлом пазнання ісціны імкнецца:

«Напісанае слова – застаецца!».

Праз цьму стагоддзяў, сказанае дзедам,

Гучыць яно нашчадкам запаветам,

 

Гісторыяй радзімы, песняй звонкай,

Ім інтэлекту поўніцца скарбонка.

Як сповед продкаў пакаленням новым,

Жыве ў вяках напісанае слова.

 

Пісьменнасці святыя пуцявіны

Сышліся разам на імя Скарыны

У слаўны Полацк – даўніны калыску,

Што даў народам друкара Францыска.

 

Дзе пяць вякоў у пакаленнях новых

Іскрацца мудрасцю Скарынаўскія словы

Пра тое, як звяры і птушкі, пчолы,

Бароняць жытлы ад усіх наўкола,

 

І рыбы ведаюць свае глыбіны.

Так людзі ўсё сваё любіць павінны!

І прызнаюць каштоўнасць сказаў гэтых

Вучоныя, філосафы, паэты…

- 15 -

Багачка

 

Дзень добры вераснёвы сёння з намі.

Вітае восень нас паспеласці дарамі,

Пануе ісцінай, што праз вякі імкнецца –

«Напісанае слова – застаецца!»

- 16 -

Кацярына Сідаровіч

Сіла Полацкага слова

 

Ў гісторыі значны і лёсам багаты,

Наш Полацк быліннаю славай крылаты.

З часоў Рагвалода тут чуюцца крокі,

Што маюць дзяржаўнасці нашай вытокі.

 

Краіны маёй гарадоў бацькам кроўным

Прызнаны наш Полацк і цэнтрам духоўным.

З далекіх часоў і ў сучаснасці новай

Жыве тут павага да мудрасці слова,

 

Якое чароўнаю чэрпае сілу

З зямлі, па якой Еўфрасіння хадзіла,

Да якога для нас адкрываў пуцявіны

Друкар і асветнік – Францішак Скарына.

 

З зямлі, дзе у такт калакольнаму звону

Гучаў паэтычны радок Сімяона,

Дзе подзвігі слаўных былых пакаленняў

Сілкуюць сягонняшніх творцаў натхненнем,

 

Дзе ў хвалях Дзвіны, што напоўнены светам,

Купаецца Муза – сяброўка паэтаў,

І піша вярба свой аповед маўклівы

На чуйнай вадзе Палаты гаварлівай,

 

А вецер складае ў славесную замець

Радкі, што крычыць гістарычная памяць.

Іскраць рамантычным радком закаханых

Шыкоўныя свечкі на шатах каштанаў.

- 17 -

Багачка

І добрай традыцыяй поўніцца хваля

Майстэрства славеснага на фестывалях.

Як знічка, лунае над цэнтрам Еўропы

Мастацкае слова вышэйшае пробы.

 

Ў сучаснасці новай, з часоў самых першых –

Праслаўлены Полацк у песнях і вершах!

Не хлебам адзіным жыць чалавеку –

Праца і песня разам спрадвеку!

- 18 -

Кацярына Сідаровіч

Лесная быль

 

В спелых капельках росы солнца блики,

Собирали я и ты голубику.

Видно свыше нас напутствовал кто-то ―

Неслучайно мы сошлись у болота,

Где багульник, полный страсти великой,

Льнет к любимице болот — голубике.

 

Красоты её могучая сила

На века седой кустарник сразила.

Очарованный хозяин болота

Голубику присушил приворотом.

 

Силой магии он ягоду манит,

Неустанно, неусыпно дурманит.

Не страдает чародей от безделья,

Приворотное готовит ей зелье.

И глупеют светлой радостью лики

У красавицы лесной – голубики.

 

Здесь восторг, дурманным зельем согретый,

Полнил нас с тобой от ягоды этой.

Красотою восхищало нам взоры

Голубичное безбрежное море.

.

Маг-багульник, повелитель болота,

Испытать решил на нас привороты:

Он нарочно наши мысли дурманил,

Всё былое занавесил, туманил.

- 19 -

Багачка

Диким мёдом подсластив наши речи,

Намагничивал уста, руки, плечи…

В колдовстве своем шутник утверждался:

Влажный мох ковром персидским казался…

Танцевали предзакатные блики

В пьяном омуте хмельной голубики…

- 20 -

Кацярына Сідаровіч

Ода Всеславу Чарадею

 

Я влюблена! Душа поёт, ликует.

Достойный рыцарь кровь мою волнует.

Он статью покорил меня пригожей.

Один такой, нет на него похожих:

 

Солидный, видный, величавый, важный,

Он в этой жизни на коне, бесстрашный,

Спокойный, мужественный и серьёзный,

Храбрец, к врагам непримиримый, грозный,

 

Уверенно всегда вперёд смотрящий,

Он воин ― истинный мужчина, настоящий.

Талантливый правитель. Даже птица

Красавцу захотела подчиниться:

 

Бок о бок с ним, усталости не зная.

И волк, навек оставив волчью стаю,

Его могуществу усердно служит.

Уверена: такой мне в жизни нужен.

 

Печать отваги, доблести и чести,

Надёжности, оплота, доброй вести

При встрече с ним я кожей ощущаю,

Любуясь, восхищенья не скрываю.

 

И знаю, что я в том не одинока:

Погреть на памятнике бабье око

К нему идут, восторженно хмелея,

Поклонницы Всеслава Чародея.

- 21 -

Багачка

И каждая мечтает: князь ей пара!..

Мужчины из соседнего пивбара!

Одним глазком на памятник взгляните,

Себя с объектом женских грёз сравните!

Вдруг кто-нибудь из вас захочет всё же

Стать на Всеслава чуточку похожим.

- 22 -

Кацярына Сідаровіч

Віцебшчына

 

Пра дзівоснаю красу праспявалі гуслі:

Прыгажэйшая з дачок любай Беларусі

Віцебшчына – паннай у прывабнай світцы,

У люстэркі рэчак і азёр глядзіцца.

І адбітак панны да таго прыгожы,

Што вачэй адвесці ад яго няможна:

Твар квітнее ружай на кустах шыпшыны,

Шчокі заірдзелі колерам маліны,

 

Адабралі вочы ў лёну сінявіны,

Пунцавеюць вусны выспеўшай калінай.

Валасы густымі хваляцца жытамі.

Постаць ахінае панна туманамі.

Нездарма ёй зычаць прыгажуні славу:

На адзенні панны вытканы дубравы,

Гай і бор шумлівы, аксаміт азёраў,

Запаведных сцежак, рэк, лясоў узоры,

 

Вогнішчы брусніц і россып росаў чыстых,

Бульбяны палетак, шыр лугоў квяцістых…

У яе парфуме стойкі пах жывіцы,

Свежасць вод крынічных, подых медуніцы,

Арамат чабору, замеці чаромхі

І садоў кіпення, водар бэзу гронкі.

Між сясцер па праву Віцебшчына – краля:

На грудзях шыкоўных у яе каралі,

- 23 -

Багачка

Дзе адкрыты сэрцам Віцебск – град-сталіца

Зоркаю паўночнай на ўвесь свет іскрыцца.

Там бурштынкі-вёскі сплецены ў букеты.

Кожны горад розным грае самацветам,

 

Дзе ў каштоўных гранях прыгажосць Рагнеды,

Святасць Еўфрасінні, ад Скарыны веды.

Пералівам грае моц дружын былінных,

І святло ліецца ад двароў гасцінных.

 

Хто да слаўнай панны сэрцам прыхінеца,

Той любві да краю, веры набярэцца

І адданы будзе вечна ўсёй душою

Той зямлі чароўнай, што назваў сваёю.

Той зямлі, чыёй красой нельга надзівіцца,

Што ў люстэркі рэк сваіх і азёр глядзіцца.

9
9
9
8
Урывак з верша чытае аўтар

- 24 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

По морям гуляют корабли,

А один из них — такой красивый!

Расправ крылышки свои,

У ветров одалживает силы.

Старины седой надев наряд,

Нам призывно машет, вдаль гонимый.

И по праву, кораблей любимый брат,

Как душа морей, неотразимый.

- 25 -

Багачка

Зімняе ранне

 

Белай коўдрай засланы палі.

Лес стаіць у шыкоўным убранні.

На маёй беларускай зямлі

Прачынаецца зімняе ранне.

 

На ялінках блішчаць-зіхацяць,

Адбіраючы вочы, сняжынкі.

Дываном ахінутыя, спяць

Дрэвы. Толькі сяброўкі-дзяўчынкі

Смехам сонца ўзбудзілі сваім.

Мчаць іх лыжы ў лясныя харомы,

Дзе Марозка сустрэнецца ім,

І запросіць у церам зімовы.

 

Дыяментамі ўсыпаны дол,

Дзе лыжня срэбнай стужкай віруе,

А рабінавы куст – птушак стол

Прыгажосцю прысмакаў чаруе.

 

Цішыня і марозны спакой,

І лясныя палацы без края…

І дзіцячы гарэзны настрой

Веліч зімняга лесу вітае.

- 26 -

Кацярына Сідаровіч

На выставе ласкутных вырабаў

 

Гэта ж трэба было ў ласкуточках

Паўтарыць, перадаць хараство

Самых мілых Радзімы куточкаў,

З краем любым, прыродай радство!

 

Кожны выраб – бяздонне пяшчоты,

Дабрыні, урачыстай цішы,

Дзе сабраны ўсе фарбы прыроды

І уплецена сонца душы.

 

Рукатворнай красой падзіўлюся,

Быццам казкі чароўнай я госць.

І руплівым рукам пакланюся,

Што ствараюць для нас прыгажосць.

- 27 -

- 28 -

- 29 -

Каханне -

крыніца

натхнення

- 30 -

Кацярына Сідаровіч

Наше счастье боится рассвета

 

Всё исчезнет с зарёй говорящей.

Разум наш безрассудство осудит.

Мы с тобою живём настоящим,

Зная: нашего «завтра» не будет…

 

На житейских дорог перекрёстке,

Проявив к нищим судьбам участье,

Отмеряя себя нам по горстке,

Караулило нас наше счастье.

 

И настигнув, кометой летящей

В ждущих душах сейчас голливудит,

Привиденьем волшебно парящим

Чувства, крепко уснувшие, будит...

 

И в безумные выси уносит,

Нас толкая на грех сладострастья.

О продленьи мгновения просит

Небеса горемычное счастье.

 

Преисполнено солнечным светом,

Нам ниспослано волею судеб,

Наше счастье боится рассвета –

Просто, «завтра» у счастья не будет.

 

Ах, судьба, ты жестокая сводня.

Сон – мираж… Он растает с рассветом.

Задержи нам подольше «сегодня»...

И оставь навсегда в душах светом.

- 31 -

Багачка

С фотографии

 

На этом снимке – светлый миг.

На снимке миг – судьбы награда.

Миг жизни: ты и я вдвоём.

Миг счастья: мы с тобою рядом.

 

Там вместе будем мы всегда,

Не может ничего случиться.

На этом снимке никогда

Нам не придётся разлучиться.

 

Чело к челу, плечо к плечу,

В глазах любовь, нет места грусти.

Ты держишь за руку меня.

Тогда казалось, не отпустишь.

- 32 -

Кацярына Сідаровіч

Помнишь?

 

Мне от счастья кричать хотелось.

Помнишь? Было в разгаре лето,

А в глазах наших ясных спело

Море радости в море света.

 

Помнишь? Звёзды для нас светили,

На рассвете блестели росы,

Мы у счастья с тобой гостили,

Отметала любовь вопросы.

 

Помнишь? Как тишина звенела

И для нас расцветали розы,

Как у нас по щекам катились

Неземного блаженства слёзы.

- 33 -

Багачка

Одинокая любовь

 

Одинокая любовь, безответная...

Восхитила, как заря предрассветная,

Примеряла крылья мне и отставила,

Навязала не мои в жизни правила.

 

Одинокая любовь, безответная –

Блики счастья и печаль беспросветная:

Сердце бедное моё заарканила,

Безнадёжностью своей больно ранила.

.

Одинокая любовь, безответная,

Зарумянилась тобой жизнь бесцветная.

Нарядилась в звездопад небо синее,

Свет луны лучится ярче, красивее.

 

Одинокая любовь, безответная...

Мне зажгла огонь в глазах блажь запретная,

Ощущаю на себе взгляд внимательный.

Я тобой, моя любовь, привлекательна!

- 34 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

Набедокурили когда-то мы с тобой,

Едва рожденную любовь похоронив.

Чувств, исковерканных коварною судьбой,

Аккордами души звучит мотив…

Я нашу встречу представляла много раз,

Наивно полагая, что пройду

Нарочно мимо, опустив грустинки глаз,

А оказалось, не смогла… В саду

Я, как всегда, твою искала тень,

 

Весну с тобой я в память позвала…

Сирень…Как той весной цвела сирень!..

Такая же, как в ту весну, цвела!..

Рванулась я в объятия к мечте,

Её я перепутала с тобой…

Чеканят строчку мысли в суете:

А вдруг воскресла и простила нас любовь?!

- 35 -

Багачка

Сумасшедшие

 

Не искавши, друг друга нашедшие,

Мы, похоже, с тобой сумасшедшие.

Годы с плеч мы в забвение сбросили.

Юность душ не заметила проседи.

 

Чувств вершины, стихами воспетые,

Разбудили в нас мысли светлые –

Одурманили их, растревожили,

Разделив на двоих, счастье множили.

 

Подарили нам крылья рассветные,

Яркость брызнули в жизни бесцветные.

Восхитили притоками нежности,

Верой в солнечных дней неизбежности.

 

Наши чувства – с небес к нам сошедшие.

Мы – влюблённые, мы сумасшедшие!

Не искавши, друг друга нашедшие.

Мы любимые, мы сумасшедшие!

- 36 -

Кацярына Сідаровіч

Ты

 

Ты – мой розовый сон, ты – забвение,

Ты – улыбка моя, настроение!

Ты со мной – и печали обрушены,

Ты от серости жизни отдушина.

- 37 -

Багачка

Ностальгия

 

Я в мыслях возвращаю то, что было,

Что так давно травою поросло,

Жалея лишь о том, что не случилось,

Что между нами не произошло.

 

Я сберегла в своих воспоминаньях

Свет глаз твоих, тепло волшебных рук,

Цепочки фраз, туманящих сознанье,

Кипящий красотой цветущий луг...

 

Я вижу, как сейчас: ты, взяв ромашку,

Вплетаешь в мой из клевера венок

И ловишь безобидную букашку,

Что счастьем прилетела на цветок.

 

Я чувствую твой запах от рубашки,

Что бросил у реки на берегу...

От поцелуев наших жарких, Сашка,

По жизни я отречься не смогу.

 

Я не хочу избавиться от глупой,

Несбыточно-навязчивой мечты:

Неважно, где: в дворце или в халупе

Но я проснусь, а рядом будешь ты.

 

Я часто вспоминаю то, что было,

Что так давно травою поросло,

Жалея лишь о том, что не случилось,

Что между нами не произошло.

- 38 -

Кацярына Сідаровіч

Судьба

 

Мы это точно знаем, ты и я,

Что ты моя, а я судьба твоя.

Мы не простим − ты мне, а я тебе –

Того, что мы противились судьбе.

 

Судьба сполна дала нам испытать

И радость встреч, и горечи разлуки.

Она пыталась вместе нас связать,

Но мы упорно разжимали руки.

Судьба спасательный бросала круг,

За нами счастье посылала тенью.

Не оценили мы её услуг –

По жизни плыли строго по теченью.

 

Мне оставалось руку протянуть,

Тебе – принять и повернуть навстречу.

Мы умудрились счастье оттолкнуть,

И отпустить в туманный синий вечер.

 

Магнит судьбы не сбросить никуда.

Стремясь друг к другу, оказавшись рядом,

Благодарим свою судьбу, когда

Она позволит повстречаться взглядом.

 

Дорожка ежевикой заросла,

Та, что была одной для нас с тобою...

Тебя с собой другая увела,

И я плетусь вслед за чужой судьбою.

- 39 -

Багачка

Мы это точно знаем, ты и я,

Что ты моя, а я судьба твоя.

И не простишь – ты мне, а я тебе –

Того, что мы противились судьбе.

- 40 -

Кацярына Сідаровіч

Воровка

 

Увы, за встречей было расставанье.

Но бережёт душа воспоминанье,

Как, прячась от своей судьбы ненастья,

Я умыкнула у чужой кусочек счастья.

 

За новой встречей − снова расставанье.

И вновь душа хранит воспоминанье,

Как я укрылась от судьбы ненастья

Тем лоскутком ворованного счастья.

 

Мы просто люди, мы не ангелы, не боги.

И нам людские свойственны пороки.

И вновь, спасаясь от судьбы ненастья,

Кто чем грешит,

А я – ворую счастье.

- 41 -

Багачка

То ли правда это было, то ли сон…

 

… Словно музыка, волшебная волна

Уносила нас от мира в царство сна.

Вместе мы – и нет реалий – дивный сон:

Будто на другой планете я и он.

 

Мы летим, подобно птицам в облаках,

В небе радуга, улыбка на устах…

Наши речи как в тумане, невпопад,

Сердце плавится, а в грёзах – звездопад.

 

То ли это была правда, то ли сон:

В море нежности купались я и он,

Будто на другой планете, в царстве сна,

Мы пьянели друг от друга без вина.

 

Нас несла теченьем радости река,

И была в его руке моя рука…

Я живу им, вспоминая этот сон,

Подари, судьба, мне эту встречу: я и он!

- 42 -

Кацярына Сідаровіч

Дайте сердцу любви глоток!

 

Заедает тоска зелёная.

Сердце просит любви глоток.

Равнодушие грусть бездонную

В нём поставило на поток.

 

Бездна серости затуманила,

Потушила слезой глаза.

Догоревших страстей окалина

Ранит душу. Не полоса!

 

Боль предательства – тяжесть тёмная –

Раздавила мечты росток…

Заедает тоска зеленая.

Дайте сердцу любви глоток!

- 43 -

Багачка

Альтернатива

 

Проводя у жизни коррективу,

Я тебе нашла альтернативу:

Он богат, красивее, моложе.

Отчего ж тоска так сердце гложет?

 

Я теперь финансово свободна,

Всё имею, что душе угодно,

В роскоши купаюсь жизни новой.

Отчего ж на сердце так хреново?

 

Почему туманит мне сознанье

Истинно дурацкое желанье:

Нищей оборванкой обернуться,

Только б на плече твоем проснуться?..

- 44 -

Кацярына Сідаровіч

Железнодорожная баллада

 

На жёстской скамье у окна

Знакомились он и она.

В речах возмущения тон:

Достался им общий вагон.

 

Тревожно вздыхала она:

Сумеет ли ночью без сна?

И вторил он ей в унисон:

− Ну, надо же! – общий вагон!

 

Что делать? В течение дня –

Кроссворд, ни о чём болтовня.

О жизни вели разговор,

На тему политики спор.

 

И каждый из них из беседы,

Отметил себе про соседа.

Он думал: «Красива, умна,

Но, странно: похоже, одна».

 

Она: «Где же та из причин,

Что он в свои годы один?

При нём интеллект, внешность, чин.

Приятнее мало мужчин».

 

Но вечер всю бодрость скосил.

Бороться со сном нету сил.

Она, в полудреме ещё,

Склонилась к нему на плечо.

- 45 -

Багачка

Колёса вагона стучали,

Её, словно в люльке, качали.

В роскошной из рук колыбели,

Спалось, как в лебяжьей постели.

 

Ей снился покой и уют,

И чувство, что сон стерегут,

Что ласка над ней правит бал,

Что он о любви ей шептал

 

Признанье. Скатилась слеза.

Ей нежность целует глаза…

Вокруг только радужный свет,

Она с поцелуем в ответ.

 

Но вдруг содрогнулся вагон!..

Проснулась: где явь, а где сон?

– Простите, – смутилась она, –

Но я под влиянием сна…

 

– За что? – останавливал он, –

Я вовсе не спал! Но был сон!

Где фея мечтаний и грёз

Мне счастье внушала всерьёз.

 

Зачем просыпаться некстати?

Не вырваться нам из объятий.

Про все подсмотрев из окна,

К ним в души стучалась весна…

 

Смущенно смеялась она:

– Удобна скамейка для сна!

И вторил ей он в унисон:

– Да здравствует общий вагон!!!

- 46 -

Кацярына Сідаровіч

Разбита чашка

 

В душе оставлены следы

От пальцев на запястье…

И звон гнетущей пустоты,

Когда роняют счастье.

 

Разбита чашка. Собирать

И склеивать – без толку.

Но я расплакалась опять

Над дорогим осколком.

- 47 -

Багачка

Нас судьба опять свела

 

Нас судьба опять свела –

Сердце ныло.

Захотелось нам вернуть

То, что было.

 

Но давно задул в душе

Ветер свечи.

А по новой их зажечь

Просто нечем.

 

Погасил в сердцах огонь –

И умчался.

Ты далёким и чужим

Показался.

 

Не горят твои глаза,

И при встрече

Нету искры, чтоб зажечь.

Нету, нечем!

- 48 -

Кацярына Сідаровіч

Ну и пусть!

 

Запорошило глаза,

Вот и катится слеза.

Повторяю мысли вслух:

Это тополиный пух

Аллергию шлет наградой,

Вызывая слёзы градом.

Остальное ни при чём.

Я не думаю о нём,

О предательстве, измене.

Даже рада перемене:

В жизни новый поворот,

Голубеет небосвод,

Отступает туч рутина,

Рвётся в клочья паутина,

Что сплели тоска и грусть.

Всё сначала. Ну и пусть!

- 49 -

Багачка

Скатертью дорога!

 

Мы поругались. Ты звонишь кому-то.

Уже сегодня будешь не один.

А я решила прыгнуть с парашютом –

Потерянный вернуть адреналин.

Я буду в пенных облаках резвиться,

На этот мир взирая свысока.

Почувствую себя летящей птицей

И помашу крылом: «Прощай! Пока!»

Ты не дождёшься от меня слезинки.

Свои печали я развею в прах!

Я нарисую лыжами тропинки,

И научусь кататься на коньках.

Махну с друзьями отдыхать на море.

Купаясь и качаясь на волне,

Позволю утопиться в море горю

В бездонной бирюзовой глубине.

Я залечу все раны и ушибы,

Я полной грудью научусь дышать,

Скажу тебе когда-нибудь «спасибо»

За то, что перестала прозябать,

Что без тебя доброт открыла много,

С улыбкою на мир взглянула вновь.

Прощай! Удачи! Скатертью дорога!

И, здравствуй, в жизни новая любовь!

- 50 -

Кацярына Сідаровіч

Очарование

 

Белеет снег кристальной чистоты.

С его снежинки каждой смотришь ты.

И воздух весь наполнен лишь тобой –

В порывах ветра слышу голос твой.

 

С тобой мои желанья и мечты.

Ты – миг покоя в царстве суеты.

Мой мир раскрасил в радуги цвета.

С тобой в душе исчезла пустота.

Твои глаза, улыбка и слова…

Тобой моя кружится голова.

По мыслям бродишь. Ты – наркотик мой.

Я пропадаю, я больна тобой!

 

Но на свои недуги не ропщу,

Подольше поболеть тобой хочу.

Я рада ощущенью, что жива,

Что я – не пыль, не камень, не дрова…

Белеет снег кристальной чистоты.

Растает, замутив твои черты.

И унесётся бурною рекой

Очарование, что связано с тобой.

- 51 -

Багачка

Вальс расставания

 

В лунном взгляде укор немой:

Навсегда расстаёмся с тобой.

Только наперекор судьбе,

Я хочу оставаться в тебе.

 

Я хочу быть всегда с тобой:

В чутком сердце – водой живой,

В мыслях – светом твоих очей

И жар-птицей во тьме ночей.

 

Я хочу быть с тобой вдвоём:

Тёплым дождиком жарким днём,

В хмурый день буду солнца луч –

Дотянусь до тебя из-за туч.

 

Я снежинкой в ночном бреду

На ладонь твою упаду.

Я растаять на ней хочу,

Я мечтою к тебе прилечу.

 

Я сегодня твоя беда:

Я хочу быть с тобой всегда.

Самым ярким и радужным сном

Я приду в твою жизнь потом.

 

И пускай пролетят года

И не встретимся мы никогда,

Я приду в твою жизнь потом

Только сном, только сном, только сном...

- 52 -

Кацярына Сідаровіч

Сашка

 

Под руками волос русый лён,

Кудри круто завиты барашком.

Часто вижу любимый свой сон –

Это сон звонкой юности – Сашка:

 

Брови цвета пшеницы вразлёт,

Брюки клёш, синей клеткой рубашка.

Пусть во сне, но со мною живёт

Образ твой, юность чистая, – Сашка.

 

В мир надежд мчит мой сон-самолёт,

В мир открытых сердец нараспашку,

Где меня под черёмухой ждёт…

Ждёт меня Солнце юности – Сашка.

 

Ах, вернуть бы волшебный рассвет,

Небо звёздное, платье в ромашку,

Глаз лучистых божественный свет.

Оглянись, призрак юности – Сашка!

- 53 -

Багачка

Всё не вечно

Вот бы кто-нибудь, задавшись целью вечности,

Вывел формулу любви до бесконечности,

Вывел формулу от мира отрешённости –

Состояния прекрасного – влюблённости.

 

А пока что в жизни чаще получается –

Всё не вечно, всё когда-нибудь кончается.

Вот и я не жду звонка, не жду свидания:

Лечит время от любви и расстояние.

 

Вот бы кто-то, к волшебству имея склонности,

Дал бессмертье состоянию влюблённости,

Состоянью безрассудной увлечённости,

Состоянию на счастье обречённости.

 

А пока что в этой жизни получается:

Чувство это неустойчиво качается

Чистым, хрупким хрусталём на паутиночке;

Уязвимое – тускнеет от слезиночки.

 

Вот бы кто-нибудь нам дал с рожденья знания,

Что любовь и есть основа мироздания,

Научил ценить и прятать от беспечности

Силу самых нежных чувств, как символ вечности.

 

А пока что делать? Так уж получается…

Всё не вечно! Всё когда-нибудь кончается,

Но презрев обид причины и страдания,

Воскрешает в нас любовь воспоминания.

- 54 -

Кацярына Сідаровіч

Ода донжуану

 

Ты – болтун, трепло и пустомеля, –

Это, как ни странно, знаю я.

Отчего же, без вина хмелея,

Слушаю тебя, как соловья?

Понимаю: правды в слове пылком

Часто не бывает ни на грош.

Отчего ж так радостно по жилкам

Кровь бежит, когда ты сладко врёшь?

Тьма обид на сердце накипела,

И стократно убедилась я:

Доверять тебе – пустое дело,

А ловить – как в небе журавля.

Ты клянёшься, что безмерно любишь,

Что в своей любви не видишь дна.

И на время обо мне забудешь:

У тебя такая не одна.

Бабам о любви читаешь сказки,

Веешь в души сладострастный дым…

Ну а мы, соскучившись без ласки,

Рады, дуры, сказочкам твоим.

- 55 -

Багачка

Магия

В ночную тайну, что светла и горяча,

Топила магию глазастая свеча.

Восторженно, охотно свет дарила,

Сиянием дрожала, голосила,

 

Метала страсти-молнии умело.

Бесстыжая! Во все глаза глядела.

Ночная тайна для неё – отрада.

От тайны отвести не в силах взгляда,

 

Ликующе, без голоса крича,

Исчезла догоревшая свеча...

Оставив плод своих волшебных чар –

Ночи шальной неутолимый жар…

- 56 -

Кацярына Сідаровіч

Пралескі для Людмілы

I

“Худа без дабра не бывае.” Як добра, што ліе дождж і

можна проста ісці, куды нясуць ногі, куды глядзяць вочы,

не хаваючы твару ад людзей. Дождж рабіў нябачнымі

слёзы, якія ручаём цяклі з вачэй Людмілы. А Людміла не

ведала, куды ідзе, не ведала, што рабіць, як жыць далей на

развалінах таго жыцця, якое рухнула ў адначассе, як

папяровая хатка.

Да гэтага дня яна лічыла сябе адной з самых паспяховых

жанчын. Да гэтага дня ў яе быў свой вельмі ўдалы бізнес,

сетка магазінаў, уважлівы, любячы муж, дом – поўная

чаша... Людміле 29 год. Да гэтага дня да поўнага шчасця ёй

не хапала толькі дзіцяці. Высветлілася, што яе муж не можа

мець дзяцей з-за захворавання, якое перанёс у дзяцінстве.

Але Людміла не адчайвалася наконт гэтай недарэчнасці.

Яна звярнулася ў клініку, і за грошы, якія ў Людмілы былі,

мела магчымасць зацяжарыць. Але яе муж – яе дарагі

Лёнька – сказаў, што гэта будуць выкінутыя на вецер грошы

і што ён не супраць, калі Людачка пазнаёміцца з прыгожым

і разумным маладым чалавекам і знойдзе дзіця самым

простым шляхам. Дзеля гэтага, ён кожны вечар вазіў

Людмілу ў рэстаран, дзе яна павінна была пазнаёміцца з

будучым бацькам свайго дзіця. Людміла не верыла, што

Лёнька гэта робіць на поўным сур’ёзе. Яна была ўпэўнена

ў тым, што Лёнька знаходзіцца ў адчаі ад сваёй бяды і дае

ёй свабоду дзеяння, свабоду выбару, баіцца, што ён не

патрэбен ёй такі... Але Людміла выходзіла замуж раз на ўсё

жыццё, з настроем дзяліць ўсе радасці і горасці напапалам

з каханым. І таму дазваляла яму

- 57 -

Багачка

ўпэўніцца ў тым, што ёй, акрамя яе Лёнькі, ніхто не

патбрэбен. А дзіця, калі ўжо не здолеюць дапамагчы

дактары, можна ўзяць і ў дзіцячым прыюце, і вырасціць, і

любіць, як сваё. Яны з Лёнькам не першыя і не апошнія з

такімі праблемамі. Але сёння яна вырашыла расставіць ўсе

кропкі над "і". Яна сказала мужу, што ёй ужо мінула 29 год,

што ў клініку патрэбна звярнуцца тэрмінова, і дала яму

квіток з адрасам, на які патрэбна перавесці грошы. На гэта

Лёнька нічога не адказаў. Ён моўчкі палажыў у кішэню

рэквізіты і дапамог зашпіліць Людміле замкі на яе чаравіках.

“Які ён добры, уважлівы! Я за ім як за каменнай сцяной!..

Усё спіхнула на яго плечы!” – думала Людміла, ідучы побач з

мужам. Лёнька вёў яе пад руку глядзець чатырохпакаёвую

кватэру, каб абмяняць аднапакаёвую, якую Людміла набыла

яшчэ да знаёмства з мужам.

Як і што было б далей, ніхто не ведае. Але было так, як

было. Людміле не спадабалася кватэра – чужая, пустая, не

яе, не да душы. Лёнька спачатку ўгаворваў Людмілу, нават

прасіў, даказваў, што гэта ідэальны варыянт абмену і па

цане, і па змесце, і па размяшчэнню. Але Людміла была

ўпэўнена, што гэта не тая кватэра, дзе б яна хацела жыць. І

тады... Людміле ў нейкі момант здалося, што яе муж скінуў

скуру ягня, пад якой хаваўся монстр. Твар Лёнькі перакасіла

ад злосці. Ён размахваў рукамі, крычаў, што яму надакучыла

выконваць яе прыхаці, што Людміла не толькі ўродзіна, якая

не змагла знайсці ахвотніка перапіхнуцца з сабой, але і

бязмозглая скаціна, якая толькі і робіць, што ставіць яму

падножкі, і што грошы ні на якую клініку ён пераводзіць не

збіраецца, і ўсынаўляць нікога не збіраецца, і што яму не

патрэбны дзеці зусім, а чужыя і падаўна. І калі Людміла не

- 58 -

Кацярына Сідаровіч

згодна на абмен кватэры, то ён згодзен на развод, і што яна

– Людміла – у гэтым выпадку – нішчая царкоўная крыса.

Вось з гэтым Людміла выйшла на вуліцу, дзе ішоў дождж,

якому яна была рада.

II

У Сашы выдаўся вельмі добры дзень. Збылася яго

мара: ён купіў аутамабіль, на які многа часу капіў грошы. Ён

ехаў абы куды, абы ехаць, каб адчуваць сябе гасадаром

гэтага прыгажуна. У жыцці Сашы былі дзве мары: адна з іх

– машына, а другая – жанчына. Машыну ён сёння купіў, а

жанчына – мара недасягальная. Яна ўжо некалькі год жыве

з Сашам у адным двары. Для Сашы – яна эталон жаночай

прыгажосці. З такіх, як яна, пішуць іконы. Свет, які

зыходзіць з яе вачэй, вабіць да яе чароўнай сілай. Саша

ведае, калі яна прачынаецца, калі ідзе на працу. Саша

бывае вельмі шчаслівы, калі яму выпадае магчымасць

блізка падыйсці да гэтай жанчыны, убачыць яе ўсмешку,

калі яна з кімсьці размаўляе. Ён, як заварожаны, пільнуе яе,

сочыць за ёй... А яна замужам. Яна кахае свайго мужа. І

той таксама яе кахае, але не толькі яе. Саша гэта добра

ведае: на свае вочы бачыў. І вось... Адкуль тут яна?. Гэта

яна! Саша не мог памыліцца. Чаму ў такі лівень яна ідзе

без парасона? Саша ціха ехаў за ёй, не адважваючыся

прапанаваць ёй сесці ў машыну, і ў той жа час, не мог

пакінуць яе адну пад дажджом. Ён бачыў, як яна

абапёрлася на поручні маста і глядзела ўніз. У нейкі

момант яму здалося, што яна хоча прыгнуць у раку. У

страха вочы вялікія... Ён пад’ехаў да Людмілы,

прыпыніўся, адкрыў дзверы, і пацягнуў яе ў машыну.

Людміла села не працівячыся, не глянуўшы на яго. Ён

ціханька крануў машыну. Ён убачыў на яе вачах слёзы. Ён

- 59 -

Багачка

не мог бачыць яе слёз!.. Куды дзелася яго сціпласць перад

ёй? Саша дастаў з задняга сядзення коўдру, якую браў з

сабой у дарогу, і загадаў Людміле скінуць адзенне і агарнуць

сябе сухім пакрывалам. Людміла павінавалася. Яе вопратка

ляжала ў лужыне вады, якая нацякла з мокрага адзення

жанчыны. Люда куталася ў коўдру, а слёзы ручаём, не

спыняючся, цяклі з яе вачэй. Раптам Саша,

падпарадкоўваючыся нейкаму інстынкту, павярнуў машыну і

павёз яе туды, куды машына ехала сама: на паляну, дзе

расцвілі пралескі такога самага колеру, як вочы ў Людмілы.

Ён прыпыніў машыну каля блакітнага мора, пабег і нарваў

для каханай букет кветак...Яна ўсміхнулася яму праз слёзы.

Перад ёй прадстаў прыгажун з любімай казкі – Іванка

царэвіч, як ёсць. Ёй захацелася дакрануцца да яго твару, да

ямачкі на падбародку, да залатых завіткоў валасоў. Адкуль ён

ўзяўся? Хто ён такі? Якая розніца!.. Пяшчота з вачэй гэтага

хлопца, запоўніла ўсю яе істоту, да апошняй клетачкі... Яна

сама першая пацалавала яго... Людміла кахала казачнага

Іванку, як нікога і ніколі на гэтым свеце. Столькі прыгожых

слоў пра сябе яна не чула за ўсё сваё жыццё. Жанчына

дазволіла сабе акунуцца ў казачны сон, дзе высахлі слёзы,

сціх дождж. Вясновае ласкавае сонца прымусіла кветкі

прадстаць перад Людмілай ва ўсёй сваёй красе, высушыла

адзенне, развешанае на кустах чаромхі, і паціху стала

хавацца за лес. Людміла, прыходзячы ў сябе, спрабавала

аналізаваць усё, што з ёй здарылася. Сама пра сябе яна

чамусьці вырашыла, што ўсё, што ні ёсць, так і трэба, што

яна назаўжды пакіне ў сваёй памяці гэтага хлопца, як дзіўны

сон, як самае светлае, што было ў яе жыцці. Ён здаваўся ёй

анёлам, пасланым небам, каб выратавать яе ад самагубства.

Яна не хацела, каб казка скончылася, але

- 60 -

Кацярына Сідаровіч

разумела, што яна наўрад ці зможа перажыць, калі яе

царэвіч ад яе адмовіцца, і таму яна вырашыла зрабіць гэты

крок сама. Яна сама папрасіла яго адвезці яе ў горад і

высадзіць з машаны за два кварталы ад дому.

Саша зразумеў, што Людміла бачыла яго ўпершыню і

вырашыла, што больш яна бачыць яго не хоча, таму

пападацца ёй на вочы ён не буде. Але усё астататняе сваё

жыццё ён будзе ўдзячны ёй за гэты дзень – самы шчаслівы

дзень у яго жыцці, дзень, які, каб была яго воля, не канчаўся

б ніколі.

III

Праходзіў час. Людміла ціха-мірна па абаюднай згодзе

аформіла развод з мужам, уладкавалася на працу па

спецыяльнасці і пераехала жыць да бацькоў. Высветлілася,

што ўвесь іх з ужо былым мужам бізнес цяпер належыў

Лёнькавай маці. У сваёй кватэры, якая нейкім цудам

засталася ейнай, Люда з'яўлялася вельмі рэдка, калі

патрэбна было забраць неабходныя рэчы.

Але нягледзячы на вялікія матэрыальныя страты,

непарадкі ў асабістым жыцці, блізкія сталі заўважаць, што

Людміла, як бы свеціцца знутры радасцю. Неўзабаве

радасць Людмілы акругліла яе і стала відавочнай і агульнай

для тых людзей, якія любілі гэтую цудоўную жанчыну,

бачылі, як зайздросціла яна цяжарным маладзіцам, ведалі,

што яна не супраць аддаць усё золата міра за шчасце быць

маці. 7 студзеня Людміла нарадзіла сына і назвала яго

Іванкам, у гонар яго бацькі, імя якога яна нават не

запыталася. А Іванка быў проста маленькай копіяй

казачнага царэвіча. Нельга расказаць, як Людміла

радавалася свайму сыночку і, любуючыся на неўмаляці,

цалуючы ямачку на падбародку і залатыя завіткі валасоў,

- 61 -

Багачка

карыла сябе за тое, што нічога не ведае пра яго бацьку.

IV

А Саша ў апошні час быў сам не свой: ён не ведаў, дзе

яна падзелася. Больш за ўсё на свеце ён баяўся, што больш

ніколі не ўбачыць яе. Ён не ведаў, што рабіць, дзе шукаць

яе. Ён разумеў, што не мае ніякага права на яе пошукі, але

дакладна ведаў, што не можа жыць без яе... І вось аднойчы

ў кватэры Людмілы запаліўся свет... Саша часамі

прастойваў пад вокнамі гэтай кватэры, любуючыся на

мадонну з дзіцём – гэта было яго шчасце.

Саша ведаў, што былы муж Людмілы жыве з другой

жанчынай, што Людміле дапамагалі яе бацькі, сястра і

сяброўка. Ён зайздросціў усім, хто мае шчасце быць з ёй

побач, з ёй і яе сынам. Ён часта ездзіў на іх паляну, сядзеў у

машыне, закрыўшы вочы, і пракручваў кінастужку свайго

самага шчаслівага дня. Вось і ў гэты дзень машына сама

прыехала на паляну, на якой, як тады, цвілі пралескі. Саша

вылез з машыны і нарваў букет дарагіх яму кветак... Ён вёз

іх Людміле. Ён нават сам не ведаў, дзе ўзяў смеласці, каб

падняцца на трэці паверх і пазваніць у яе кватэру.

V

Люда не паверыла сваім вачам: у вочку дзвярэй яна

ўбачыла свайго казачнага царэвіча з кветкамі. На нейкі

момант ёй здалося, што гэта проста малюнак яе

летуценняў. Але калі яна адчыніла дзверы, то магла

дакрануцца і адчуць, што кветкі сапраўдныя. “Яны расцвілі

для цябе!” – сказаў Саша і застыў, як заварожаны, гледзячы

на маленькага Іванку. А потым расцвіў самай светлай

усмешкай, якую ў сваім жыцці бачыла Людміла. “Я зараз!” –

крыкнуў Саша, з'язджаючы ўніз па поручнях лесвіцы. Люда

- 62 -

Кацярына Сідаровіч

разгублена трымала ў руках кветкі: “Што гэта было?

Адкуль ён узяўся? Няўжо шукаў? Чаму уцёк?” Раптам у

дзверы ізноў пазванілі. Людміла адкрыла. На парозе стаялі

дзве жанчыны. Маладзейшая стала распавядаць, што яна

сястра Сашы і што Саша ім з маці толькі што расказаў, што

тут у яго расце сын – яе пляменнік і мамін унук. А

старэйшая на вачах у Людмілы памаладзела, гледзячы на

маленькага Іванку, і ўлажыла яму ў ручку 100 даляраў.

Неўзабаве ў дзвярах з'явіўся і сам Саша. Ён трымаў у

руках ахапак руж. “Дарэмна траціўся!” – сказала Людміла.

Для мяне даражэй за гэтыя пралескі няма ніякіх кветак на

свеце!

VI

Сёння маленькі Іванка, гуляючы са сваёй бабуляй у

двары, паведаміў усім, што ён з бацькамі і маленькай

сястрычкай ездзіў на лясную паляну, дзе цвітуць

цудоўныя кветкі «толькі для нашай мамы».

- 63 -

Багачка

- 64 -

- 65 -

Сямейная

прыстань

- 66 -

Кацярына Сідаровіч

Богачка

Моей маме посвящается

 

Состояние нажить –

Дело непростое.

Есть богатство у тебя –

Сердце золотое.

 

Ты его не бережёшь,

Отдавая людям.

Знаешь: золотой запас

Сердца не убудет.

 

Он искрится, бередя

Зависть августейших,

Состоит из всех щедрот

Истинно ценнейших:

 

Сплав любви и доброты,

Мудрости, уменья,

Трудолюбия,тепла,

Ласки и терпенья.

 

Клад душевной красоты

Свет лучит особый:

Злато сердца твоего

Самой высшей пробы.

 

Солнечно его тепло

Свет лучит крылато.

Веско золото твоё –

Ты всегда богата!

- 67 -

Багачка

Берегите близких

 

От родных сердец тепло нежнее.

Берегите тех, кто любит Вас!

Кто за Вашу боль переболеет,

И в тревоге молится за Вас.

 

Берегите близких! Их немного –

Тех, кто Вам всегда безмерно рад,

Кто судить Вас не захочет строго

И вернёт внимание стократ,

 

Кто плечо подставит, если ноша

Ваша непомерно тяжела,

Для кого вы милый и хороший,

Кто готов Вас защитить от зла,

 

Кто бывает счастлив Вашим счастьем

И счастливый радостью за Вас,

Кто способен подарить в ненастье

Добрый свет своих лучистых глаз.

 

Берегите близких, берегите

Их любовь, от горестей храня.

Как зеницей ока дорожите

Счастьем, что Вам жалует Семья.

- 68 -

Кацярына Сідаровіч

Свадьба золотая

Родителям

 

Расскажу я вам, друзья,

Как назад полвека

Два прекрасных встретились

В жизни человека.

Небогато жили. Есть

Чудеса на свете,

Только выросли у них

Золотые дети.

Разлетались кто куда,

Прибавляли злато:

Как из рога, золотые

Сыпались внучата.

С золотых сердец теплом

В жизни не до скуки.

Золотых им правнуков

Подарили внуки.

А друзья их и родня –

Тоже не простые –

Все они, как на подбор,

Люди золотые.

Так полвека шла сюда,

Ловко собирая

Горы золота вокруг,

Свадьба золотая.

- 69 -

Багачка

Откровение

 

Я всю до капельки её люблю,

Земную жизнь бесценную свою!

И возраст мне мой мил – я с ним дружу.

Улыбкой внуков очень дорожу.

 

И становлюсь счастливей и добрей

Я от удачи в жизни дочерей.

Шепчу: «Спасибо!» небу вновь и вновь

За свет души волшебный – за любовь.

 

За яркие закаты и рассветы,

За осень жизни, за весну, за лето!

И за надежду, что со мной в пути,

На лучший день, который впереди.

 

О благодарности судьбе гласит мой стих

За праведных родителей моих,

За теплоту, чем так щедрит костёр,

Что дарят мне сердца моих сестёр.

 

И что с годами верится смелей

Мне в искренность и преданность друзей.

Склоняюсь пред судьбой за каждый миг,

Когда мои уста сплетают стих.

 

Всё, что осталось за плечами там,

Я никому нисколько не отдам.

Я всю до капельки её люблю,

Земную жизнь бесценную свою

- 70 -

Кацярына Сідаровіч

Мне сказала сонейка: “Агу!”

Маленькаму ўнучку

 

Мне сказала сонейка: “Агу!”,

Падарыла светлую ўсмешку –

Спелымі вясёлкамі душы

Мне да шчасця вымасціла сцежку.

 

Мне сказала сонейка: “Агу!”,

Працянуўшы ручкі з-пад пялёнкі,

Музыкай чароўнай у цішы

Песціць слых пачуты голас звонкі.

 

Мне сказала сонейка: “Агу!”,

Запрасіла ў шлях да дзіўнай казкі,

Дзе бярэ выток пяшчоты рай,

Ў край бязмежнай дабрыні і ласкі.

 

Мне сказала сонейка: “Агу!”,

Адчыніўшы ўраз шырока дзверы

Да цяпла, ў квяцісты месяц май,

Да крыніц надзеі і даверу.

 

Мне сказала сонейка: “Агу!”

- 71 -

Багачка

Нашчадкам

 

Табе, далёкі праўнук мой, патомак,

Радкі свайго паслання прысвячаю.

Я ўпэўнены у тым, што ты з пялёнак

Больш варты за мяне, я гэта знаю.

Русавалосы, з яснымі вачыма,

Прыгожы целам, дзе жыве здаровы дух,

Ты навучыўся не старэць, магчыма,

І звыклы для цябе прагрэсу рух.

І мару я аб тым, што ты шчаслівы:

Не зведаў жахаў жудаснай вайны,

Таленавіты і дабразычлівы,

Сучаснік і ахоўнік даўніны.

На любай матчынай ты размаўляеш мове,

Каб гукаў казачнай пяшчотай наталіцца,

Бо мова прашчураў – духоўнасці аснова,

Яе святая невычэрпная крыніца.

Заместа зброі – слова прымяняеш,

Ты – зносін міжпланетных дыпламат,

Сусвету будучыню у руках трымаеш,

Народаў талерантнасці гарант.

Твае палеткі каласяцца хлебам,

Зямля плыве у квецені садоў.

І ты удзячнасць дасылаеш небу

За тое, што жыве з табой любоў:

Да маці, да Радзімы, да травінкі,

Што песціць вока зеленню сваёй,

Да сонечнага ранку, да расінкі –

Да прыгажосці цягнешся душой.

Табой я ганаруся, мой патомак,

Ў цябе я веру, праз вякі вітаю!

Складае літары у светлы сказ аловак:

“Табе любоў сваю ў пасланні дасылаю!”

- 72 -

Кацярына Сідаровіч

Смак бабуліных піражкоў

 

Вір успамінаў зацягнуў мяне ў маё дзяцінства, як толькі

я ўбачыла гэтую дарогу – дарогу да вёскі Рэм такую

светлую і радасную дарогу да дзеда Клімкі і бабкі

Прузынкі.

У маіх бацькоў шасцёра дзяцей, усе дочкі. Жылі мы

тады за сем кіламетраў ад дзеда з бабай у вёсцы

Вароўскага, і амаль кожныя выхадныя бацька ўсаджваў

нас на падводу і мы ўсёй сям'ёй, нават сабака і кошка не

заставаліся дома, ехалі сюды.

Дзетак поўны воз

Конь у госці вёз.

А сабачка: “Гаў!”

Наперад забягаў...

Экспромтам складзеныя намі песні спяваліся сямейным

хорам і разносіліся па наваколлі нашымі звонкімі галасамі.

Мы любілі гэтую дарогу, яна ніколі не была для нас

доўгай, мы заўсёды былі ўпэўнены, што там, куды яна

вядзе, нас чакаюць, любяць, па нас сумуюць. Дзед з

бабкай, колькі я сябе памятаю, заўсёды чакалі нас,

седзячы на лаўцы, прыгожа апранутыя, шчаслівыя ад

сустрэчы з намі. На стале – смачныя пачастункі і сярод іх

абавязкова бабуліны піражкі: маленькія такія, падобныя

на шарыкі, памачаныя ў сумесь з растопленага

сметанковага масла, мёду і маку. Піражкоў гэтых,

неверагодна смачных, заўсёды было напечана столькі,

што, здавалася, яны ў гэтай хаце ніколі не канчаліся,

нават калі да дзеда з бабкай прыязджалі яшчэ дзевяць

унукаў, акрамя нас. Вось ўжо было радасці, як збіраліся

ўсе разам! Але я любіла, асабліва калі яшчэ не хадзіла ў

- 73 -

Багачка

школу, застацца ў дзеда з бабкай і пажыць тыдзеньчык

другі. І тады я дапамагала бабцы пячы гэтыя самыя

піражкі, са скуры лезла, каб быць патрэбнай у гэтай

справе, таму з дзяцінства дасканала ведаю рэцэпт іх

прыгатавання. Але мяне вельмі засмучала тое, што ў бабкі

з вачэй на гэтыя самыя піражкі заўсёды беглі слёзы. Яны

падалі на патэльню, на мёд і на мак... Бабка казала, што

цыбуліну разрэзала, вось і зашчыпала вочы, але я

разумела, што цыбуля тут не пры чым, і вельмі баялася,

што я нечым пакрыўдзіла сваю бабулю, супакойвала яе,

прасіла прабачэння – нічога не дапамагала.

Яшчэ я любіла хадзіць з бабкай на сяло. Бабка заўсёды

прыгожа прыбірала мяне і сябе і вельмі ганарылася мной,

асабліва калі суседзі прасілі мяне прачытаць байкі ці

праспяваць прыпеўкі, тады ўвесь выгляд маёй бабулі

казаў: “Глядзіце, якая ў мяне ўнучка!”

І вось аднойчы на адным з такіх імправізаваных

канцэртаў, калі бабка, прытуліўшы да сябе, гладзіла мяне

па галаве і расказвала, якая я ў яе прыгожая, разумная і

таленавітая, адзін сталы чалавек, якога звалі ў сяле

Сцяпанам, падыйшоў да нас з бабкай і сказаў: “Што,

прыгрэлася ля чужога агня?! Пабіранка, нішчанка! Не вер

ёй, дзяўчынка, гэта не можа быць праўдай, для яе ты

ніколі не станеш роднай, ніколі!”

Я нічога не разумела і глядзела на дзядзьку Сцяпана, як

на звар'яцеўшага, а бабка яшчэ мацней прыцягнула мяне

да сябе, і з яе вачэй ручаём пацяклі слёзы. На мае спробы

супакоіць яе бабуля адказала плачам наўзрыд. Я

разгубілася і не ведала, што рабіць, я разумела, што

вінаваты той з глузду з'ехаўшы чалавек. Але навошта так

- 74 -

Кацярына Сідаровіч

крыўдзіцца на дурня? Сама мяне вучыла: “Хоць гаршком

абзаві, у печ не ўставіш!” Якая ж ты нішчанка, калі на

табе такое прыгожае адзенне?!. Вось гэтыя думкі я і

выказала сваёй бабцы.

– Ведаеш, Кацярынка, – гаварыла мне, усхліпваючы,

Прузынка, – дзядзька Сцяпан зусім не дурны і ўсё, што

ён тут казаў, праўда, страшная, горкая праўда.

...Некалі мы ўсе былі суседзямі і жылі недалёка адсюль,

у вёсцы Жураўкоўка, якую ў час вайны датла спалілі

фашысты. У дзядзькі Сцяпана была жонка і пяцёра

малых дзетак. Твой дзед Клімка тады жыў з Геленкай –

маці твайго бацькі, тваёй роднай бабуляй, якую табе

ніколі не давялося ўбачыць. У іх да вайны было сямёра

дзяцей. А я была замужам за Хведарам, і расцілі мы з ім

адзінаццаць дзяцей. Пачалася вайна. Я праводзіла на

фронт мужа і старэйшых сыноў-двайнят – Івана і Лёньку,

а дзевяць меншых дзяцей са мной засталіся. Сцяпан

таксама пайшоў ваяваць, пакінуўшы сваю сям'ю. А твой

дзед Клімка жаніўся ў 37 гадоў, таму, як пачалася вайна,

ён ужо старым лічыўся, не ўзялі яго ў армію. Праводзілі

яны з Геленкай на фронт старэйшага свайго сына

Мікалая, а Юліку – твайму бацьку – гадоў не хапала, дык

ён у партызаны падаўся з такімі ж, як сам, падлеткамі.

Дачку іх старэйшую, Марыю, немцы ў Германію вывезлі,

разам з усёй вясковай моладдзю. Сын Васілёк, якому

тады было сем год, раптам захварэў і памёр ад

невядомай хваробы. Усё гэта падкасіла Геленку –

весялушку і спявачку на ўсё сяло, злягла яна, а як слых

прайшоў, што недалёка адсюль, у вёсцы Пядань, усіх

людзей, і старых і малых, сагналі ў пуню і жывымі

спалілі, то яна ўгаварыла Клімку ўзяць дзяцей і схавацца

- 75 -

Багачка

ў балоце, пакуль карнікі лютуюць, а сама ісці з імі не

змагла. Таму ніхто і сёння не ведае, жывую яе ў хаце

немцы спалілі, ці яна сама памерла, а потым разам з

хатай згарэла, бо сярод тых, хто застаўся ў вёсцы, жывых

не засталося. Мы з дзецьмі таксама ў балота падаліся,

харчоў, як маглі, з сабой узялі, але накарміць маю сям'ю,

нават жывучы ў вёсцы, тады было цяжка – недаядалі, а ў

балоце толькі вада, і тая зацвіўшая... Вярнуліся на

папялішча вёскі галодныя, слабыя. І сталі мае дзеткі

вянуць, як кветкі. За тыдзень ўсіх дзевяць пахавала.

Першай памерла Вікця – два годзікі было – на другі дзень

блізняткі – Вера і Рая, на трэці – Марылька, Пецька і

Жэня, потым Вольга з Валькай, а Надзейку я апошняй

пахавала. Сама сваім дзеткам магілы капала, Бога прасіла

і мяне забраць. Ее ведаю, чым я перад ім так правінілася,

што прымушае ён мяне так доўга жыць на гэтым свеце,

ведаючы, што не змагла я зберагчы самае дарагое, што

было ў маім жыцці – маіх дзетак. Лепш у вір галавой,

чым такое жыццё, так і зрабіла б, ды прынеслі мне людзі

параненую Таньку – пляменніцу. Мая сястра з дзецьмі

таксама хавалася ў балоце, але, як дадому вярталіся, яны

на фашыстаў трапілі. Усіх, сволачы, перастралялі: і

старых, і малых. Сярод расстраляных была і сям'я

Сцяпана. А Таньку паміж трупаў знайшлі яшчэ жывую, з

перабітымі рукамі. Жыццё ледзь-ледзь трымалася ў

маленькім цельцы, вось і затрымалася я на гэтым свеце,

таму што трэба было даглядзець гэтае дзіця. А потым

атрымала пахаронкі на мужа і на сыноў – адна за другой.

Хлопчыкаў маіх адной гранатай у адной варонцы забіла.

Клімкаў Мікалай без рукі дамоў з вайны прыйшоў,

- 76 -

Кацярына Сідаровіч

бацька твой с параненай галавой і рукой таксама пасля

перамогі са шпіталя напісаў. А вось Марыя, вярнуўшыся

з Нямеччыны, пражыла ўсяго некалькі дзён, у няпоўных

18 гадоў памерла. Сцяпан, як з фронту вярнуўся, выў, як

паранены воўк, ён так і застаўся адзін на адзін са сваім

горам.

Клімка дапамагаў нам з Танькай мужчынскую працу

рабіць, а я яму – дзяцей абмыць, есці зварыць, бо

засталіся на яго руках трохгадовая Шурка, чатырохгадовы

Аляксей і пяцігадовы Ясь. Глядзела іх, як магла, але ніхто:

ні Танька, ні Шурка, ні Ясь, ні Аляксей – ні разу не

назваў мяне мамай. Выраслі і мая пляменніца, і Клімкавы

дзеці дабразычлівымі, працавітымі людзьмі, і цяпер мы

адна сям'я. І ўнукі ў нас добрыя, ласкавыя, прыгожыя,

разумныя, чаго яшчэ трэба? Але я ў гэтай сям'і пабіранка:

грэюся пад чужым сонцам, а сагрэцца так і не змагла. Не

магу я не думаць, гледзячы на чужых дзяцей, чаму гэта

не мае. Якія б былі цяпер мае дзеткі? Якія б сёння былі

мае ўнукі? Як бы мы з Хведарам сёння іх чакалі,

сустракалі?!. Кожны раз, кладучыся спаць, я перабіраю ў

памяці твары сваіх дзяцей, мужа. Я вельмі баюся

забыцца, як яны выглядалі, нават фотакартак не

засталося. Ты заўсёды пытаешся, чаму я плачу, калі пяку

піражкі? Не хачу я плакаць, слёзы самі ліюцца, бо не

дачакалася я сваіх унукаў. А ты – ты вельмі падобная на

маю дачку Марыльку, і я дазваляю сабе ўявіць, што неба

пашкадавала мяне і паслала яе мне праз цябе. Але гэта

толькі на хвілінку. Я разумею, што гэта не так. Прабач

мяне, мілая дзяўчынка, але Сцяпан сказаў праўду: я

ніколі не буду любіць цябе так, як бы любіла Геленка –

твая родная бабуля, я ніколі не буду любіць вас так, як бы

- 77 -

Багачка

я любіла сваіх родных унукаў. Даруй мне, Кацярынка, я

люблю цябе так, як магу, але не так, як ты гэтага

заслугоўваеш. Дай Бог табе, дзетачка, гадаваць сваіх дзетак і

няньчыць сваіх унукаў – толькі ў гэтым ёсць сэнс жыцця,

толькі гэта – шчасце. Я праклінаю тых, хто забраў гэтае

шчасце ў мяне, я праклінаю вайну і тых, каму яна патрэбна,

ад імя ўсіх маці на свеце, ад імя ўсіх удоў і бабуль, якія не

ўбачылі сваіх унукаў. Вось… Выказала табе ўсё, што на

душы, выгаварылася, толькі таму што малая ты яшчэ, нічога

не зразумееш і не запомніш.

Я, і праўда, тады многага не зразумела з таго, што гаварыла

мне бабка, але запомніла ўсё... З таго часу я ведала, што

азначае дзедава размова, як бы з сімім сабой: “Не дачакалася

Геленка!.. Якая б шчаслівая зараз была Геленка!..”

Сёння я чакаю да сябе сваіх самых дарагіх гасцей. Я пяку

піражкі з майго дзяцінства, у нас іх усе любяць, і у мяне яны

заўседы атрымліваюцца вельмі смачныя, але не зусім такія,

як у бабкі Прузынкі. Я макаю піражкі ў мачанку, складваю ў

міску. Ад нахлынуўшага ўспаміну пра бабку Прузынку з маіх

вачэй выкацілася сляза прама на піражок. “Ой, што рабіць?”.

Я ўзяла ды з'ела яго, і... Вось ён, той непаўторны смак

бабуліных піражкоў…

Але не трэба! Не дай Бог нікому ніколі паспрабаваць

прысмакі, прыпраўленыя горкімі слязьмі!

Я прыхінаю да сэрца свайго маленькага ўнучка, сваё

сонейка...

Я зразумела цябе, бабка Прузынка. Я дарую табе тваю

недалюбоў!

- 78 -

Кацярына Сідаровіч

Прадаецца дача

У гэтым вершы жывы мой бацька

 

Сярод аб’яў даўно маяча:

“Булаўкі. Прадаецца дача”.

Шанс гэты нельга выпускаць:

Ад Полацка рукой падаць.

Каштуе танна – маю грошы –

Я буду для сям’і харошы,

Як мне падвернецца удача

Прыдбаць у асабістасць дачу.

Сустрэў рухавенькі дзядок:

Пад вішняй стол, на ім мядок,

Пячонай бульбай частаваў,

Бярозавіку наліваў.

– Нядорага: калодзеж, рэчка,

Дом-церамок, веранда, печка,

15 сотак каля хаты,

Клубніц, смародзіны багата,

Садок, маліны паласа –

Прырода – пісана краса.

Сасніць не мог такога ўночы,

Не верыў зроку, плюшчыў вочы:

У кветках клумбы – проста цуд,

Кусты вяргіні, бэзу тут.

Паветра – смачнае, густое,

На ягадна-грыбным настоі,

Ну проста хоць ты ножам рэж

Ды, пасаліўшы, з хлебам еш.

Не дача – райская паляна!

- 79 -

Багачка

І ад такой удачы п’яны,

У дзеда я спытаў: “Чаму

Прадаць так хочацца яму

Такое хараство, раскошу?”

– Ды цяжкавата стала ношу цягнуць,

Мне – восемдзесят пяць,

А тут, брат, трэба працаваць.

Лес наступае, ты паверыш,

Не выпускаю з рук сякеру.

– А прыгажосць, а вечары?!

– Ды загрызаюць камары

Тут вечарамі, а удзень

Гудзе над вухам авадзень.

– Глянь, дзед, вунь, блізка ля цяпліцы,

Снуюць у схованкі куніцы!

І часта к вам сюды, стары,

Заходзяць дзікія звяры?

– Бывае, але ты павер,

Тут заяц самы страшны звер:

Зімой і ўлетку па чарзе

Кару пладовых дрэў грызе.

– Я босым пахадзіць хачу!

– Браток, паслухай, навучу:

Без ботаў не хадзі нікуды,

Тут гады поўзаюць усюды;

Жывуць і змеі, і вужы.

Хадзі сюды, глянь: на мяжы

Ляжыць, скруціўшыся, як дома.

Ды ты не бойся! Ўсім вядома:

Іх не чапай – і ўсё ў парадку:

- 80 -

Кацярына Сідаровіч

У кожнага свае заняткі.

– Вось тут мы будзем загараць,

Гамак паціху гатутаць.

– Зра языком не палашчы:

Энцэфалітныя кляшчы

Вісяць на вецці! Каля хаты

На вадапой ідзе сахаты.

– Кунатай бульбачка расце.

Глянь, дзед, вось-вось – і зацвіце!

– Так, хутка зацвіце – і зноў

Чакай у госці кабаноў!

Тут летась вывадак прайшоў –

Ні бульбінкі я не знайшоў.

А на клубніцы, дык сюды

Злятаюць адусюль дразды,

Мяне пільнуюць і злуюць,

Калі спрабую іх спугнуць.

Як каркнуць, глянуць спадбачэння,

Хоць папрасі ў іх прабачэння.

– Сабакі гаўкаюць?

– Не, лісы!

Нара вунь там, за елкай, блізка.

Сабакам нельга тут з’яўляцца:

Вясковыя ваўкоў баяцца.

– Ой, дзед, ну у цябе й суседзі!

Не водзяцца адны мядзведзі!

– Мядзведзь не быў тут, слава Богу!

А вось мядзвежая бярлога

Пад вываратнем, быццам хата,

Сухім валежнікам запята

- 81 -

Багачка

Тут недалёка, ўскрай балота.

Звяду, як глянуць ёсць ахвота…

 

... І зноў сярод аб’яў маяча:

“Булаўкі. Прадаецца дача.”

- 82 -

- 83 -

Забраў

радок

нясцерпны

сэрца боль

- 84 -

Кацярына Сідаровіч

Все спят, а я пишу стихи

 

Все люди спят, я пишу стихи.

Я душу исповедую бумаге.

Отпустит мне бумага все грехи,

Распухнув от солёной слёзной влаги.

 

Моих воздушных замков дивный свод

Вновь кляксами обид на ней лоснится.

Бумага примет всё, меня поймёт –

С ней можно сокровенным поделиться.

 

Она не посмеётся, не предаст,

Заставит, как случалось не однажды,

Включить мой крепко спящий третий глаз:

Негоже ошибаться в людях дважды.

 

Все крепко спят. А я пишу стихи.

Безмолвный лист исписанной бумаги

Мне не позволит из-за чепухи

Носить на сердце травм душевных шлаки.

 

Все спят ещё. А я пишу стихи—

Труд над нелепой жизненной ошибкой.

Зарю настырно будят петухи.

И я встречаю новый день с улыбкой.

- 85 -

Багачка

Мне хочется плакать

 

Мне хочется плакать. Я буду смеяться.

Мне хочется плакать! А я буду петь,

Дарить добротой, красотой восхищаться,

Я весело буду острить и шуметь.

 

Я гадости все потеряю из виду,

Тоске не позволю собой завладеть,

Я грусть прогоню, я забуду обиду,

Не буду я хныкать, хандрить и черстветь.

 

Бывают минуты: мне горько и больно

И рвется из глаз быстрых слёз череда,

Но если причина тех слёз недостойна,

То их не увидит никто, никогда!

- 86 -

Кацярына Сідаровіч

Гадкому «гению»

 

Хватает красоты, ума, таланта,

Как жаль, что за не столь короткий век

В тебе погиб актер, поэт, писатель,

Психолог, величайший прорицатель

И вовсе не родился человек.

- 87 -

Багачка

* * *

Вид напыщенный, ну как у индюка,

Будет где-нибудь уместен, а пока

Ты себя в сверхчеловеки превознёс,

До небес задёрнут полный фарса нос.

Высоко, прям каланча, ни дать ни взять.

Опусти немного – фигой не достать!

- 88 -

Кацярына Сідаровіч

Цветная зебра

 

Часто слышу я фразу крылатую:

«Жизнь как зебра – у всех чёрно-белая”.

Только зебру свою полосатую

В разноцветье тонов разодела я.

В ней, меняясь, кипят краски разные:

Неприятные и симпатичные:

Липнут хвори коричнево-грязные,

И предательств удавки горчичные.

Боль потерь, что вплелась лентой чёрною,

Пережить в этой жизни сумела я,

И мечты голубень непокорную,

И триумфы торжественно-белые.

А влюблённость туманом сиреневым

Пролетает минутными мерками,

И любовь, закалённая временем,

Полыхает в душе фейерверками.

Мне улыбкою детской букетится

Миг прилива щемящего нежности –

В нём небесною радугой светится

Чувство счастья в цветной неизбежности.

От людской доброты сердце жмурится

И лучится восторгом малиновым.

Ждёт успеха зеленая улица

В связке с завистью ультрамариновой.

Я воюю с чернильными стёками

От обид, что мне душу запачкали,

И очки с розоватыми стёклами

Выношу я на мусорку пачками.

- 89 -

Багачка

В жуткой злобе метаю опасные,

Неэтичные до неприличности

Стрелы ярости огненно-красные,

Выгорая в самокритичности.

И в ладу с разноцветием зрелости

Я боюсь в красках зебры наличия

Заурядно - обыденной серости –

Неприглядных тонов безразличия.

Стихотворение"Цветная зебра" читает автор

- 90 -

Кацярына Сідаровіч

Я притворяюсь, что живу…

 

Я притворяюсь, что живу, но жизнь,

Предательски моё оставив тело,

Мне грубо приказала: «Отвяжись!»

И за тобой вдогонку полетела.

 

Играя, как бездарнейший артист,

И натянув улыбчивую маску,

Схожу со сцен под недовольных свист –

Узрели на моём лице гримаску.

Я притворяюсь, что живу…

 

Непрошеная балует слеза

Исполненные грусти и печали

Мои безжизненно потухшие глаза:

Они тебя искать в толпе устали.

 

Моя душа захвачена зимой.

В ней властвуют холодные метели,

И горбят плечи крылья за спиной

Тяжёлые… Они окаменели.

Я притворяюсь, что живу…

 

Мне плохо! Жизнь! Прошу тебя, вернись!

Я каменную тяжесть сброшу с тела.

Люблю тебя! Моя ты! Слышишь, жизнь?!

Прости, что удержать не захотела…

Я притворяюсь, что живу…

- 91 -

Багачка

* * *

 

Я нашла этой жизни тупик.

Я не знаю, куда мне идти.

Я назад не хочу, впереди

Кирпичи – для меня нет пути.

 

В лабиринтах запутался крик –

Крик души в лабиринтах увяз.

В тупике я проделаю лаз.

Мне негоже сдаться сейчас.

- 92 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

 

Нет, лицемерье не порок, а Божий дар.

Речь мудрого льстеца – душе услада.

Попробуй, гнева потушив в сердцах пожар,

Сказать не то, что хочешь, а что надо.

* * *

Ах, эта жизнь!

Все время учит нас.

Чего-то много в ней,

Чего-то мало.

Одна она, но я в который раз

Попробую её начать сначала.

- 93 -

Багачка

Мне нравится пожить на облаках

 

Мне нравится пожить на облаках!

Люблю от дел насущных оторваться

И отогреться в солнечных лучах,

И в радуге небесной искупаться.

 

Мне нелегко в реальном мире жить:

Всё взвешивать цинизмом и деньгами,

Интриги, сплетни, склоки победить,

Вести борьбу с предательства пинками…

 

Возможно, скоро всех нас ждёт успех:

Проблемы суеты решатся сами…

Ну а пока обидно мне за тех,

Кто не способен ладить с небесами.

 

Я на земле решаю всё, спеша

Опять туда, на облака вернуться,

Где госпожа всему – моя душа,

Где все обиды в прошлом остаются.

 

Где я на время в грёзы улечу,

В мир сказки, окрылённая мечтами,

И вспоминаю то, о чём хочу,

Где я могу заговорить стихами.

- 94 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

 

Моей гордыне очень тяжело.

Как зверю в ранах, не угомониться.

Ей всё, как есть, приходится принять,

Ей с тем, что есть, приходится смириться.

- 95 -

Багачка

* * *

 

Хотела я тебя нарисовать

И думала, что это пустячок.

Как ни стараюсь, на твоём портрете

Выходит вместо носа пятачок.

- 96 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

 

Сказал мне он,

Что я души отрада,

Что послана ему

Судьбой в награду.

Да вот за что и почему –

Никак не в памяти ему.

Мне тоже хочется спросить

Судьбы всевышнее созданье,

За что в награду я ему?

И он за что мне в наказанье?

- 97 -

Багачка

* * *

 

Не желаю я с апатией мириться!

Срочно хочется в кого-нибудь влюбиться,

Испытать души порывов сладкослойных…

Но, увы! На горизонте нет достойных.

- 98 -

Кацярына Сідаровіч

Одуванчик

В палисаднике на клумбах цветы –

Современный эталон красоты.

И мелькает, словно солнечный зайчик,

Возле царственных особ Одуванчик –

 

Самый дерзкий у цветов самосей,

Самый стойкий из растений-друзей.

Не боится ни жары, ни мороза,

Красотой готов поспорить он с розой.

 

Жизни силу в дар приняв от земли,

Плещет золотом в дорожной пыли.

На небесное светило похожий,

Дарит он улыбку солнца прохожим.

 

А его скосить и вырвать велят,

Под асфальт замуровать норовят.

Только, злобе неподвластный пацанчик,

Прорастает сквозь асфальт одуванчик.

 

Так живёт порой талант у людей –

Серой птахой, как в кустах соловей.

И, чихая на асфальтоукатчик,

Он цветёт, как майским днём одуванчик.

- 99 -

Багачка

Мгновенья счастья

 

Мгновенья счастья утекают безвозвратно

И остаются с нами навсегда

Блуждать улыбкой на устах приятной,

Дороже становясь через года,

 

На небосклоне наших судеб проявляя

Все ярче и отчётливей черты,

Мгновенья эти, в наших снах витая,

Приходят в память с жизни высоты.

 

Отсняв старательно все лучшие моменты

И отделив от шелухи зерно,

Сшиваются мгновенья в киноленты,

Из счастья демонстрируя кино.

Мгновенья счастья улетают безвозвратно.

Сосредоточена в них нашей жизни суть.

Судьбой в награду нам дано обратно

Мгновенья счастья в памяти вернуть.

- 100 -

Кацярына Сідаровіч

Одиночество

 

Прочь гоню, а ты со мной, одиночество,

Как фамилия, как имя и отчество.

И напрасно, жизни плешь теребя,

Я избавиться хочу от тебя.

 

Жаль, слабо мне о тебе позабыть,

Разорвать меж нами прочную нить,

За широкою спиной друга милого

Спрятать душу от тебя, от постылого.

- 101 -

Багачка

Свойство природы

 

Что случилось? То ярко и жарко

Солнце палит – продрогшая ночь.

Ветер чаще приносит в подарки

Дождь и слякоть. Погодка невмочь!

 

Надоевший мороз щиплет уши,

Яркий снег больно режет глаза.

Бездорожьем метелица вьюжит,

На щеке замерзает слеза.

 

Где добрейшее солнце на свете,

Что лучилось улыбчиво мне?

Где игривый и ласковый ветер?

Дождь, что музыкой пел в тишине?

 

Где мороз тот, трескучий, задорный?

Снег, что как самоцветы горел?

Где прогноз заблудился мажорный?

Может, климат хандрой заболел?

 

Это странное свойство природы

Я давно замечаю уже:

Не бывает хорошей погоды,

Если холод и слякоть в душе.

- 102 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

 

Мне так плохо, умираю я!

Зашаталась вдруг земля, уходит сила.

На груди пригретая змея

Сердце любящее ядом угостила.

 

И садизмом насладившись всласть,

Снова магию свою змея включила…

Как лягушка, я стремлюсь к ней в пасть.

Господи, спаси меня, помилуй!

 

Господи! – взываю,– Помоги

Лягушачей кожи сбросить скверну!

От змеиных чар убереги!

Дай мне шанс узреть в себе царевну!

- 103 -

Багачка

* * *

 

Осердясь на этот раз,

Ёж ужам отдал приказ,

Что гадюк и гада тоже

У себя держать не может…

Н.Я. Болдовский

 

Огромный призрак зла с небесной высоты

На землю сбросил змей клубок пригоршней.

Подарок злых небес себе присвоил ты

И поселил в душе своей порожней.

 

Любовь и доброта старались, как могли,

К тебе пробиться в душу звездопадом,

Но звёзды гасли, дивных чувств не сберегли,

Окаменев, забрызганные ядом…

 

Ты разделил друзей на змей и на ужей,

На безголосых, бесхребетных тварей,

Ты даже свой талант загадил жутью всей,

Что выдал твой душевный серпентарий.

- 104 -

Кацярына Сідаровіч

Гадюка (портрет с натуры)

 

У ненависти ни конца ни края.

Чужой успех тебя бросает в дрожь.

Всех завистью своей испепеляя,

Ты, чтобы портить людям кровь, живёшь.

 

Беснуешься. На ком развеять скуку?

Кого б тебе сегодня укусить?

Ужалить, как гремучая змеюка.

На ком полнее желчь свою излить?

 

В больное место, чтобы потерялся,

Не знал пути, куда идти, бежать.

И, если он доселе улыбался,

Мог только плакать, нервничать, кричать.

 

И лишь когда накопленную гадость

Ты выплеснешь на жертву до конца,

Ликующе-торжественная радость

Развеет тени твоего лица.

 

Тяжёлый взгляд. Отёки под глазами.

Усталый вид: бесспорно, плохо спишь.

Готовя яд, змеиными устами

Ты и во сне, наверное, ш-ш-шипишь.

- 105 -

Багачка

Привет, Хандра, и прощай!

 

Хандра?! Откуда? Адрес перепутала?

Меня собою оплела, опутала,

Тоски вселенской в рост пустила веточки,

Парализуя яркой жизни клеточки.

 

Ликуешь, наградив меня бессилием,

Нытьём и серых красок изобилием?

Задариваешь ленью и усталостью

И ластишься ко мне плаксивой жалостью.

 

Вросла в меня душою опустошенной,

Блестишь в моих глазах слезой непрошеной.

А мне с тобой, хандра, родниться надо ли?

Иуды козни нагло нас сосватали.

 

Но, сватовства нарушив обязательства,

Я не ищу ответа на предательство.

Я все клубки с обидами распутала...

Прощай, Хандра! Ты адрес перепутала!

- 106 -

Кацярына Сідаровіч

* * *

 

Ты просишь о прощении? Поверь,

Обида сердце мне давно не гложет.

Израненный, истёкший кровью зверь

В нём умер. И никто уже не сможет

Убитого слезами воскресить.

В моём сердечке морг. Но я не стану

Себя тебе в угоду хоронить.

Святой водицей окропивши рану,

Свяжу я порванную с жизнью нить…

Увидишь: без тебя счастливой стану!

- 107 -

Багачка

* * *

 

Ах, эта жизнь! Чем дальше – интересней.

Течёт мелодией любимой песни.

Мы с каждым годом всё степенней и мудрее,

В своих суждениях свободнее, смелее,

И драгметаллы на одеждах наших ярче,

Обставлены дома, столы богаче

И толще кошельки. Почёт и славу

Теченье жизни преподносит лавой.

Одно в ней напрягает нас, похоже:

Мы с каждым годом не становимся моложе!

- 108 -

- 109 -

Замалёўкі

з жыцця

- 110 -

Кацярына Сідаровіч

Не разгубіўся

 

Жанчынам аб пачуццях распінацца,

Закінуць маляўнічы трапны сказ

Мог запраста, як быццам павітацца,

Вясковы непапраўны лавелас.

 

Прызнанне у каханні – што ні гук,

Усё, што шавялілася наўкола,

Любіў абмацаць. З-за сваіх блазлівых рук

Скандальнай славай славіўся Мікола.

 

Гулялі раз вяселле у сяле,

Запрошаны былі усе суседзі.

Быў трошкі Мікалай “навесяле”,

За чаркай, у час танца, пры бяседзе

Ён Галі гаварыў: “Даўно люблю”,

Марылі: “Вер, адну цябе кахаю”.

Ірыне: “Позірк твой дарма лаўлю”.

А Кацярыне: “Быць з табой жадаю”.

Ён шчыра кампліменты раздаваў,

Абхаджаваў жаночы пол без лені.

А рукі свае доўгія трымаў

Каля грудзей кабет ці на каленях.

 

Вяселле выключае негатыў,

Жанчыны не выказывалі злосці,

Але з’ядналіся ў бабскі калектыў,

Дзе перамылі Мікалаю косці.

- 111 -

Багачка

А потым, колам сціснуўшы жывым,

І гуртам ласціўшыся горача і р’яна,

Натуру няньчылі ўсю, што ёсць на ім:

“Хачу цябе!”, – шапталі донжуану.

 

Палоннага вялі да стога, каб…

Ды Мікалай – здаровы хлопец, гладкі –

Не разгубіўся! Раскідаў вясковых баб.

І… Не дагналі! Драпаў без аглядкі.

- 112 -

Кацярына Сідаровіч

Артыст

 

Худы, маленькі, з твару неказісты,

Ён у жанчын асобы поспех меў:

Артыст ад бога. Працаваў таксістам,

На баб гарачым позіркам глядзеў.

 

Узбагаціць айчынную культуру

У тэатральным жанры Стась бы мог.

Прывабліваў жаночыя натуры,

Завучаны ўключыўшы маналог:

– Ты – ягадзіна спелая мая!

Салодкая, я так цябе кахаю!

За пацалунак, ласкавы пагляд,

Усё аддам, што нажываў, што маю!

 

Ды для цябе, каханая мая,

Калі пачуцці ты мае уважыш,

Скуплю усё у магазінах я,

На што ты толькі пальчыкам пакажаш!

 

Калі ж пачуцці ўважаны былі,

І барышні пярсцёнкі прымяралі,

І пальчыкамі тыкалі:“Купі!!!”

Звяртаўся Стась наш так да любай кралі:

 

– Шкада, каханая, што шчыры мой намер

Ажыццявіць магчымасці не маю,

Бо банкаўскую картачку, павер,

Забрала жонка і за пазухай трымае.

 

Шаноўныя красуні-маладзіцы!

Як Стась вам стрэнецца, дык, каб

Не заблудіцца у абяцанках трапна-зухаватых,

Праверце пашпарт:

Ён даўно жанаты!

- 113 -

Багачка

* * *

 

Аб каханні кум куме гаварыў,

Зоркі з неба, ясны месяц дарыў.

Зацаніла падарункі кума,

Кажа: “Кум, не распыляйся дарма,

Не расходуй краснабайства сваё,

Гэта неба ўсё даўно ўжо маё!

Мне дарыў яго Васіль і Ігнат,

Ясь, Лявон, Змітрок, Кастусь і Кандрат.

Аб каханні будзем зноў гаварыць,

Як захочаш мне даляры падарыць!”

- 114 -

Кацярына Сідаровіч

Прызванне

 

Гудзела вёска, нібы вулей:

Сцяпан, што правіў п’янкі, гулі

І змалку на вушах стаяў,

У жонкі каралеўну ўзяў.

Вяскоўцы шкадавалі Настку:

“Дзяўчына трапіла у пастку!” –

Перажывалі апантана

Суседкі дзве: Марыля з Ганнай.

Але праходзіў час, і р’яна

Ўзяліся шкадаваць Сцяпана.

Як па памёршым галасілі

Суседкі Ганна і Марыля.

– Глядзець балюча, – гаварылі, –

Арлу паабразалі крыллі.

– Прышыла за падол цвіком!

– Як вашаночак пад нагцём!

– Пыліначкі з яе здувае!

– Як цацу-лялю апранае!

– Яна з яго вяроўкі ўе!

– Забыўся дружбакоў, не п’е!

– Ой, дзе ж яму палезе чарка:

Развёў такую гаспадарку!

– Яна камандуе усім,

А ўся ж работачка на ім!!!

– Свет без яе яму не мілы,

Няйначай варажбіткі сілы!

– То, без сумнення, злыя чары

Хлапечыя забралі мары…

- 115 -

Багачка

– Мо закруціла шуры-муры?

Пагляд патух, ідзе пануры

Сцяпан па вёсцы, нешта ўдумаў.

– Ў двары іх стала многа шуму:

Раве карова, быццам плача,

Нат куры квохкаюць іначай.

– Сабака жаласна скуголіць,

Кот сумны, свінні не сваволяць,

І толькі лаянка нясецца,

Такая, што зямля трасецца!

– І Насця быццам запрапала,

Нідзе яе відаць не стала.

Ўсё на запорах, як на грэх.

– З двара не чуцен звонкі смех,

Замкі на хаце, на варотах.

– Сцяпан, ішоўшы на работу,

Напэўна, Настку запірае,

На вуліцу не выпускае!..

Трывожылася наваколле.

Трымаліся на валідоле,

Сваё здароўечка губілі

У скрусе Ганна і Марыля.

Жыцця б яны аддалі частку,

Каб вызваліць дзяўчыну з пасткі.

– Ён на ўсю вёску Настку хаіць.

– Гарбатага магіла справіць!

– Раскоша за бакі бярэ.

– Як з лысінкаю нарадзілі цялятка,

З лысінкай памрэ!

Закінуўшы свае работы,

Суседкі ля чужога плоту

- 116 -

Кацярына Сідаровіч

Прыліплі да расшчылін вузкіх –

Аж вушы вылезлі з-пад хусткі,–

Лавіўшы шорахі і словы.

Сцяпан выпісаваў вымовы:

– Паўсюль раскладываеш міны,

Караўка, брыдкая скаціна!

Бач, не хаваеш слёз гаротных,

Прывыкла ўжо да рук пяшчотных.

Не раскісай, свой сум гані,

У рай патрапім праз тры дні.

– Ён хоча Настачку забіць

І рукі на сябе злажыць...

Суседкі па чарзе самлелі,

Ў міліцыю званіць хацелі,

Ці участковага знайсці,

Ды прыпынілася таксі

Ля іх, што ў вёсцы так не часта,

І з той машыны выйшла Настка.

– Я ездзіла у адпачынак.

Чакаем мы са Сцёпкам сына –

Нам доктар мора прыпісаў.

Сцяпан адправіў, настаяў.

Засумавала, не змагла,

Я там тры дні не дабыла,

Дадому вельмі захацела,

Нібы на крылах прыляцела.

– Каму ж Сцяпан казаў прамовы?

– Ён любіць размаўляць з каровай!

...Рагуля радасна мычала,

Шчасліва курка сакатала,

- 117 -

Багачка

У захапленні парасяты

Загон разносілі заўзята,

Ажыўшы ўраз, мурлыкаў кот,

Ад радасці вышэй за плот

Скакаў і ласціўся сабака,

Лісліва гаўкаў, забіяка…

Зліліся ў гімн каханню гукі,

А Сцёпка падхапіў на рукі

І закружыў Настассю ў вальсе…

Былі мае суседкі ў трансе.

Яны як быццам панямелі,

Ўраз языкі свае паелі

І не змаглі спакойна спаць,

Бо іх прызванне – “спачуваць”!

Без розніцы – Сцяпану, Насці,

Бо радасць за чужое шчасце –

Дар Божы, дадзен не для ўсіх,

Мінуў суседачак маіх.

- 118 -

Кацярына Сідаровіч

М-му-м-му

 

Унучка ціха з цацкамі гуляе,

Марыля ля люстэрка, мо з рання

У роспачы, выборы прымярае:

Сабрацца ў госці не хапіла дня.

– Ой, што рабіць? Куды мяне нясе?!

Здаецца, трэскае па швах абнова.

Малыя, цесныя сукенкі ўсе!

Не сорам? Жах! Раз'елася, карова!

 

Заходзіць муж, на твары неспакой.

Пытае: “Любая, што за настрой?

Што здарылася, сумная чаму?”

Унучка куляй на каленачкі к яму

І кажа: “Цісай, ты! Цаму, цаму?!

Ты сто, не бацыс, наса бабуска – М-му-м-му!”

- 119 -

Багачка

Замалёўка з жыцця

(пачуты дыялог)

 

– Пятро, пра цябе праўду кажуць, ці чуеш,

Што ты ўжо у новай каханкі начуеш?!

Мазгі пагубляў, ці то плётку смакуюць,

Што жонку сваю, гаспадыню такую,

Змяняў на бязрукую, на пацяпеху,

Ці людзі прыдумалі ўсё дзеля смеху?

– Ўсё праўда. Няма ў маёй жонкі заганы:

Разумная, чулая, нат, калі п'яны,

Яна на мяне заўжды добра глядзела.

Шкада толькі, ласкі дарыць не хацела.

Працуе ўвесь дзень, ні пылінкі у хаце,

А ў вечары ледзь дапаўзе да палацей.

А з новай, я сам сабе есці гатую,

Сам мыю шкарпэткі, кашулі прасую,

А ў раніцы вельмі баюся праспаць,

Каб каву паспець ёй у ложак падаць.

Так, праца любая ў руках яе стыне,

Няма і не будзе з яе гаспадыні!

А мне не патрэбна, паверыш, другая:

Сняжынкай яна у руках маіх тае.

Гарэзліва так засмяецца і скажа:

“Работа, яна пастаіць, не абляжа!”

– Я ўцяміў, мой дружа, што ты, па прыкметах,

Здурнеў, паспытаўшы гарачай кабеты.

Было і ў мяне у жыцці, ды прызнацца,

Я хутка вярнуўся дамоў – халадацца!

- 120 -

Кацярына Сідаровіч

Нявыдуманая гісторыя

 

Лёс пакараў яго дурніцай жонкай:

Што не па ёй – дык скалка у руках.

Няздольны крыўдзіць сам – прыгнуты, тонкі –

Хадзіў Антось ад часу ў сіняках.

 

І вось аднойчы, ўстаўшы спазаранку,

Сабраўшыся купіць выбораў шмат,

Намыліўшыся ў горад, жонка Ганка,

Як Папялушцы, давяла загад:

– Хлявы пачысціць, вымесці падвор'е,

Скаціну пакарміць і напаіць,

У печы выпаліць, гаршкі насыпаць бульбай,

Свінням зварыць, карову падаіць.

 

І вось тады, калі ўсё гэта зробіш,

Няхай твая не задрыжыць рука,

Пакуль прыеду з горада, Антоська,

Гуляючы заціснеш свінчука.

Пасмаліш і пачысціш, сала ў кадку

Засоліш, каб усё было ў парадку.

Не мясакруткай, пэўна хопіць часу,

Нажом пакрышыш мяса на каўбасы.

 

Хто ведае вясковую работу,

Паспачуваў. Намылены да поту

Антось, як шпулька, раніцу насіўся,

Зрабіў усё, нічога не забыўся.

І засталося – дробязі яму

Заціснуць ды ўпарадчыць свежыну.

- 121 -

Багачка

Усё рабілася, як загадала Ганка,

Ды ў госці завітаў Васіль са шклянкай.

Антось яму: “Не маю ні хвіліны,

Работы канца-краю не відно.

З загадам я не спраўлюся да ранку,

Калі яшчэ засяду за віно.”

 

Васіль смяецца: “Не тужы, дружбак,

Спецыяліст я, дзе твой падсвінак?

Рука набітая, хвалюся паміж волі:

Ніхто тут лепей за мяне свіней не коле.”

 

Пырнуў свінчо у сэрца, нож хавае:

“Вось, хай без нас паціхеньку канае.

Вучыся, дружа! Каб усё пуцём,

Мы гэты час прабавім за сталом”.

 

Прыселі крышку, ў дно ўвагналі шклянку:

Двум мужыкам там не было што піць.

– Цяпер пара! – сказаў Васіль і ахнуў:

Свінчо ў двары жывёханькі стаіць!

Як не збіраўся паміраць, ды гэткі жвавы!

“Х-Хвалько!” – ледзь вымавіў Антось,

Ды ўзяўся сам за справу.

Кпіў з Васіля, папрокам дакучаў,

Васіль, як мыла ўеўшы, памагаў.

Калі была ўся зроблена работа,

Сябрам здалося, што яшчэ адзін ля плота

Ляжыць свінчук, як толькі што забіты:

Не смалены, не скублены, не мыты.

- 122 -

Кацярына Сідаровіч

– Ты б-бачыш?

– Б-бачу.

– Ён адкуль? Хто знае?

– Прыслухайся: сусед свайго шукае!

Смалілі моўчкі, моўчкі разбіралі,

З суседзямі пагутарылі ўслед.

Там, зразумеўшы, развялі рукамі:

– Што зробіш? Не было б нам большых бед!

І падзялілі, што каму з свіных астанкаў,

Калі з'явілася ў дзвярах з пытаннем Ганка:

– Як зразумець, мне растлумачце вы,

Чаму, паскладзены на нашым ганку,

Ляжаць аж дзве свіныя галавы?

А здагадаўшыся, ўхапіла скалку,

Ўраз лямант справіла, ды ўціхла нібы мыш,

Пачуўшы трапны, грозны голас мужа.

Ен гаркнуў: “Цыц! Сядзі, пакуль сядзіш!

Я не ў гуморы сёння, выпіў чарку –

Ты ж, калі розум маеш, памаўчыш,

Бо будзеш т-трэцяй галавой на ганку,

Калі яшчэ хоць трошкі пакрычыш!”

 

У вёсцы жываты панадрывалі, рагочучы,

Бо наш Антось штодня

Свой рэкламуе вопыт,

Як прад жонкай ператварыўся ў дуб

З гнілога пня.

- 123 -

Багачка

Мара пра шчасце

 

Дзе каротка – там і рвецца,

Дзе багата – болей,

Толькі грошы не вяліся

У мяне ніколі.

Як паявіцца капейка,

То не прырастае.

Кволая, як снег вясновы,

У кішэнях тае.

 

Кажуць: шчасце не ў грошах.

Так, чаму ж тады,

Як няма іх, дык пра іх

Думаеш заўжды?

 

Што ж, куды не пакруці,

А як грошай многа,

То да шчасця карацей

І прамей дарога.

 

Што рабіць, як дагадзіць

Шчасцю, каб цвіло?

Не жадае у нястачы

Жыць яго святло.

 

Я не прагная да грошай.

Каб шчаслівай стаць,

Трэба дробязі:

Не думаць,

Дзе мне іх узяць?

- 124 -

Кацярына Сідаровіч

Любі сябе, любімую

 

Сама сабе зрабіла тлуму.

Я стрэла ў Мінску каля ЦУМу

Паслугу – гаваркія вагі,

Таўстушак сумны цвік увагі.

На іх становяцца нясмела,

Сыходзяць з тварам пахмурнелым.

Ну і мяне паблытаў бес –

Са мной на тыя вагі ўзлез.

І вагі сведчылі заўзята

Мне: “Вы немного полноваты,

Необходимо сбросить вам

Всего лишь тридцать килограмм”.

Стук сэрца не змагла уняць:

Калі ж з мяне ды столькі зняць,

Як буду я тады глядзецца?!

Мяне ж нямнога застанецца!

Не для слабых галоў задача...

І вось на вагах… Трэба бачыць!

Жывы мяшок касцей грымячых.

Як балахон, абвісла скура…

“Вы – идеальная фигура!”, –

Ёй вагі так дэкламавалі,

Настрой нябозе падымалі.

І шчасцем засвяцілі вочы,

Але сустрэцца з ёй уночы

Нікому, людзечкі, не раю,

Ад стрэсу вас засцерагаю.

Яна штодня сябе тут важа...

Бо хто ж ёй болей гэта скажа?!

- 125 -

Багачка

Пачуць прыходзіць за купюру

Пра ідэальную фігуру.

Цяпер, усім парадам мерка,

Ёсць для мяне маё люстэрка.

Я прыгажуню мілую,

Люблю сябе, любімую.

У кожнага свая фактура,

Мой ідэал – мая фігура!

- 126 -

Кацярына Сідаровіч

Гарох-зводня

 

Хто як сваё жыццё пражыў,

Мне ж лёс гарох наваражыў,

Што рос на полі за сялом

Пад аграномавым крылом.

Дзяўчаты, хлопцы, падшыванцы

Ватагай крочылі на танцы,

Ля поля прыпынілі троху

Падсілкавацца тым гарохам.

Народ на жываты плячысты.

Гарох caлoдзeнькi, ядрысты

Хто еў, а хто ў кішэні скуб.

Пасля прыйшлі ў вясковы клуб.

А прыгажун, што мне да пары –

Дзяўчат усёй акругі мара,

Аб кiм я мроіла у сне –

На танец запрасіў мяне.

Здалося мне: прынцэса я.

Застыла ў зале цішыня,

Былі мае сяброўкі ў трансе,

А я прысела ў рэверансе.

Ды раптам з-пад спадніцы – ГРОХ! –

Напомніў пра сябе гарох.

Ён выбухнуў са страшнай сілай –

I след прастыў усмешкі мiлай...

«Прабач, я танчыць замарыўся,» –

Сказаў мой прынц i ў момант змыўся.

 

- 127 -

Багачка

Стаю, як слуп, у цэнтры залы –

Жах! Вальса музыка зайграла...

Ды ў танец падхапіў, як вецер,

Мяне суседскі хлопец Пеця.

У момант сціхлі кпіны, жарты.

Такі юнак увагі варты...

У вальсе па жыцці плылі,

Дзяцей, унукаў нажылі,

Даў згоду на каханне Бог,

А лёс нам падказаў гарох...

- 128 -

Кацярына Сідаровіч

Жаночы рай

 

Так узлавалася на мужа,

Не позірк – ледзяная сцюжа

З яе вачэй ад крыўды блёску,

Аж іскры сыпяцца на вёску.

– Што здарылася? Калі ласка,

Скажы мне, любая Параска,

Куды падзеўся твар лагодны?

І позірк твой чаму халодны?

Усмешка з вуснаў запрапала,

Чаго ты так занервавала?

– Пра гэта не турбуйся, Стась.

Гасподзь табе за ўсё аддасць!

Ён запісаў у свае сшыткі,

Як ты на маладыя лыткі

Глядзеў, ажно трашчалі вочы,

Як пяліўся на стан дзявочы.

Бог пакарае ўсіх паскудаў,

Усіх, хто так ахвоч да блуду.

– Параска, што з табою стала,

Няўжо мяне прыраўнавала?

Як мы сышліся, з таго часу,

Не здрадзіў я табе ні разу.

– Я не раўнівая ні грама,

Ды ў ад твая дарога прама.

Цябе чакае страшны суд.

Ты ведаеш, што слова “блуд” –

Не толькі тое, што было,

А што і ў думкі прыплыло.

- 129 -

Багачка

Бог бачыў маслены пагляд

На малады і гладкі зад.

Лізаць у чортавай кацельні

Табе гарачую патэльню!

А я за вернасць, так і знай,

Тым часам пападу у рай.

– Параска, ты дастойна раю,

Але, дазволь, табе параю:

Падумай добра зноў і зноў.

Табе такі патрэбен рай,

Калі той рай без мужыкоў?

Бо калі позірк на дзяўчат –

Прычына запісацца ў ад.

Прабач, Параска, мне за кпіны,

Патэльню будуць там лізаць

Без выключэння ўсе мужчыны.

Падумай добра, калі ласка,

Ці трэба табе рай, Параска?

- 130 -

Кацярына Сідаровіч

Прыгажосць патрабуе ахвяры

 

Хто ў чым знаходзщь асалоду:

Адны ганяюцца за модай;

Другія – спорт, турызм, культура;

У сэксе знойныя натуры;

А ёсць рабы прывычак шкодных...

Я ж раскажу Вам пра гаротных,

Каму сябе нялегка несці,

Пра тых, хто любіць смачна ecцi.

 

Па модных крамах у вандроўку

Адправіліся дзве сяброўкі,

Бо ад сустрэч адказных тлум –

Патрэбен дзелавы касцюм.

Ды вось, якая незадача,

За імі крочыла няўдача:

Шасцідзясяты на паперках,

А ўсе касцюмы – маламеркі!

Трашчаць па швах так, што «натура»,

Здаецца, выпрыгне са скуры.

А прадаўцы, як брытвай брыюць:

«Такія, на такіх не шыюць!»

 

Дарма ад крамы i да крамы

Паўдня блукалі нашы дамы,

Каля кафэ прытармазнулі,

Паветра носам пацягнулі

I пакляліся, што ніколі

Сюды не зойдуць – хопіць волі!

- 131 -

Багачка

«Ўраз пахудзець нам ерунда.

Нам ежа і піццё – вада!» –

Рашылі цвёрда дзве сяброўкі,

Не глянуўшы у бок сталоўкі.

 

Ішлі без мэты ля вітрын,

Ды запрасіла ў магазін

Іх прадаўшчыца, што бясконца

Ім усміхалася, як сонца:

– Праходзьце! Мы чакаем Вас!

Касцюмы ёсць, як на заказ!

Зайшлі прымерыць без надзеі –

I раптам – цуд! Касцюмы – феі!

Фасон, раскрас – няма цаны!

Ў іх як дзюймовачкі яны!

Сяброўкі невыказна рады:

Нат ветрык гойсае між складак!

«Ён мне бальшы!» – «I мне вялікі!» –

Сябровак прасвятлелі лікі.

«Вялікі мне!» – «І мне, правер!» –

«Нам меншы трэба на размер!»

Дзяўчына ў роспачы сама:

«Ды меншага, на жаль, няма.

Ну а на гэткі трэба Вам

Дабавіць пару кілаграм».

 

У кафэ сядзелі нашы дамы

І дабіралі кілаграмы,

Не дбаўшы пра галодны пост:

Касцюмы ўзялі навырост.

- 132 -

Кацярына Сідаровіч

Лянота

 

Аніякая работа

Мне сягодня не ў ахвоту:

На мяне неспадзявана

Навалілася лянота.

Быццам звязаны далоні –

Я ў ляноты ў палоне:

Цяжка з сонейкам падняцца,

Не хачу перапранацца.

Абдымаюся з падушкай,

Сон вакол мяне жар-птушкай.

Пазяхну і пацягнуся,

У промнях сонца папяшчуся.

Паляжу яшчэ хоць трошку –

Хтось прышыў мяне да ложку.

Пацягнушкі-павалюшкі…

Не ўзняцца мне з падушкі.

Раніцой так смачна спіцца.

Гэта здорава – лянота,

Калі ëсць за кім ляніцца.

- 133 -

Багачка

Кто же мог?

 

К ней обратится только тот,

Кто не боится риска:

Любительница насолить,

Большая скандалистка.

 

Она разбрасывает гнев,

Что не бывает мало:

То вызверится, словно лев,

То больно вставит жало.

Но обижаться на неё

Коллеги перестали.

За самокритику её

Всерьёз зауважали…

 

…На коридоре деловой

Неиствует сотрудник –

Растерянный, на взводе, злой,

Как заплутавший путник.

Вздыхает, жалуясь на жизнь:

– Молчать уж нет терпенья,

У этой гадины талант

Испортить настроенье!

Она кричит: «Не может быть!»

Всех наповал сразила!

– Кто ж мог?!! Из кабинета я

Весь день не выходила!

- 134 -

Кацярына Сідаровіч

На базаре

(Монолог)

 

– Красавица, купи себе халатик!

Чтоб свет очей любимых не угас,

Чтоб не косил налево твой касатик,

А смог пасти свои глаза на Вас.

–Что? Маркий? Белый? Не на кухню, кстати.

Для спальни вещь, интимней нет вещей.

Представьте: Он…, а Вы в таком халате –

Сердечко сразу застучит быстрей.

 

– Нет! Надевают на нагое тело.

Без пуговиц, снимается легко –

Раздеть сумеет даже неумелый,

Красивых ног не спрячешь далеко.

 

– Что? Не к кому прийти в таком халате?!

Всё потому, что до сих пор халата нет.

А вы прикиньте-ка, примерьте наш халатик.

Мужчина, шею не сверните, глядя вслед!

 

– Махровый, мягкий, нежный, белоснежный,

«Свитанковский», он не теряет вид.

Да, сексапильный, мини, интересный,

На вас, как на секс-бомбочке, сидит.

 

– Берёте? Правильно! В таком халате

Ему желанной будете всегда.

Приобрести всем надо бы, не глядя,

Для укрепления семейного гнезда.

- 135 -

Багачка

–Вот вижу настоящего мужчину!

Намётан глаз на это у меня.

Он ради женщин – хоть на гильотину,

Халат возьмёт, восторга не тая.

 

– Что? Есть уже?

Да что вы говорите?!

Конечно, есть, да не такой.

Вы наш купите!

 

–Закрыв глаза, представьте на любимой…

Купите! Мой послушайте совет:

Увидев женщину в таком, такой красивой,

Мужчина в вас проснётся и в сто лет!

– Что? Завернуть? Ну, я вас поздравляю!

Вам все завидуют, счастливый человек!

Вас ожидает благодарность, отвечаю,

Которую запомните на век.

Что? Вам такой? И вам?! И вам он кстати?!

А может, и себе его купить?

А вдруг и вправду, простенький халатик

Поможет в жизни что-то изменить?..

- 136 -

Кацярына Сідаровіч

Пачастунак ад зяця

 

Цясця i цешчу з клункам бачыць рады,

Зазваў к сабе ў госці зяць багаты.

Багаты, ды сквапнючы: томжыў рубаль,

Купіў ён ракаў – пачастунак для бяззубых.

Цесць з цешчай войкалі: «Далікатэс які!»

Пакуль у кроў не пазразалі языкі,

Кляшні пашамкаўшы аб цвёрды панцыр рака.

А зяць, смакуючы, у вочы сыпаў маку.

Цесць з зяцем па маленькай прапусціў

Ды да сябе ў госці запрасіў.

I дачакаўся скора – ведай нашых! –

Ён зяця частаваў пярловай кашай.

– Хоць каша вельмі проста i нямодна,

Ды з ёй не ўстанеш з-за стала галодным.

Вось так тактоўна зяця-небараку

Разумны цесць вычытываў за ракаў.

- 137 -

Багачка

Разява!

 

Паціху справа к вечару ішла.

Мальвіна ў краму паваю плыла,

Сваёю стаццю пакарыўшы неба.

Купіць хацела маладзіца хлеба.

 

І падыходзячы да ганку магазіна,

Яна зачаравалася карцінай:

Там, перабраўшы бахусавай ежы,

Спаў на прыступках прыгажун заезджы.

 

Мальвіна на каленачкі прысела,

Мужчынку у дэталях разглядзела:

Шкарпэткі беленькія, новыя красоўкі,

Касцюм спартыўны, сам прыгожы, лоўкі.

 

– Усё пры ім! Вазьму яго с сабой!

Дасць Бог – праспіцца хлопец – будзе мой!

Забраць трафей с сабой дыктуе неба.

Мальвіна хуценька пусцілася за хлебам.

 

Ляцела з крамы не свая сама

Туды, дзе спаў мужчынка, ды дарма,

Бо расцвітаючы усмешкай, нібы кветка,

Саколіка ў свой двор вяла суседка.

 

Мальвіна з роспачы і крыўды анямела.

Разява! Быццам хлеба век не ела!

Мараль: “Сябры, марудзіцца не трэба,

Калі вам хочацца чагосьці больш, чым хлеба!”

- 138 -

Кацярына Сідаровіч

Мастер-класс от Комарихи

 

Скрывая свой визит от Комарихи,

Изрядно будучи совсем навеселе,

Через леток проникнув в улей лихо,

Комарик залетел на чай к пчеле.

 

Пчела присловила соседу мёд откушать,

Гостеприимно чаю налила.

Но скучно ей комарьи песни слушать –

Пчела трудяга, у неё дела.

 

А гостя развезло за чашкой чая,

В припадке нежности пчеле он оды пел,

И, равнодушия пчелы не замечая,

Ей о любви неистовой звенел.

 

Звенел пчеле о самых нежных чувствах

И о мечте побыть с пчелой вдвоём,

Что мёд варить готов постичь искусство,

Чтоб быть полезным для пчелы во всём,

 

Что не боится он любой работы,

Во всяком деле рад пчеле помочь,

А если забродили где-то соты,

Он чистить их готов и день и ночь.

 

Пчела, на миг отпрянув от работы,

Прислушалась, о чём звенит комар,

И скорость придала его полёту:

Почувствовал комар пинка удар.

- 139 -

Багачка

За ним летел его пустой бумажник,

Летел обрывок от его крыла…

«Жми живенько домой, носатый бражник!»

Жужжала в след вздыхателю пчела.

 

Всё в царстве насекомых было б тихо:

Пчеле нет дела до чужого мужика.

Но выследила мужа Комариха,

Прослушкой занимаясь у летка.

 

И в царстве насекомых обсуждали

Абсурдные проделки поутру:

Пчела, поправ законы и морали,

Наглюче вешалась на шею комару.

 

Чтоб от своей семьи отвадить лихо

И от измен коварных не страдать,

Учитесь все у нашей Комарихи,

Своих супругов защитить и оправдать.

- 140 -

Кацярына Сідаровіч

Падарунак ад зяця

 

З глыбінь вякоў людзей прыкмета кратае:

Зяць любіць цешчу нескупую і багатую.

Не толькі па сугуччу слова "зяць"

Прыбліжана да дзеяслова “ўзяць”.

Вядзецца так даўно, ад веку ў век,

Для зяця цешча – лепшы чалавек,

Як дзіркі у яго кішэнях латае,

І падарункамі сямейку зяця радуе.

І лепшай цешчачкі яна трымае марку,

Як пры сустрчы налівае зяцю чарку,

Як смакацця наставіць – гнецца дол –

Як поўным пузам адпіхне зяць цешчын стол.

Заслужана шануе цешчу зяць,

Як тая сумкі ўмее будаваць:

Свіныя плечы, і каўбаска, і вяндліна –

У добрай цешчы невыводна быць павінны.

Ператвараецца у сына зяць харошы,

Як цешча не шкадуе зяцю грошы

Гасцінная, сляпая і нямая…

Хоць столькі шчасця разам не бывае.

Я маю дзве дачкі, як не круці –

І два сапраўдныя, тыпічныя зяці.

Як дагадзіць зяцям? Ламаю думкі.

Рыхтую смыкаццё, пакую сумкі –

Усё, як у людзей. Малодшы зяць,

Што бачыць вока, ўсё гатоў забраць.

Бабуліны ў маіх шкафах падчысціў спадкі,

І вывез стогадовыя закаткі.

У хаце вечна не хапае тары,

Каб палажыць яму, што хапнуць марыць.

- 141 -

Багачка

І вось аднойчы да мяне малодшы зяць

Прыехаў з поўнай сумкай – як падняць.

Сказаў, трымаючы у хату накірунак:

– Прывёз табе, матуля, падарунак!

Мяне так цёпла, як сынок, абняў

І сумку урачыста прыпадняў.

Паставіў сумку у куток і не адкрыў,

Што там ляжыць, ён мне не гаварыў.

Тры дні ў куточку сумка тым стаяла,

А я глядзела на яе, як кот на сала.

Да сумкі сцежкі ўсе мянялі накірунак,

Што ў сумцы?! Ну які ж там падарунак?

І мроілася мне, што зять мой любы,

Заўважыў, што ў мяне старая шуба,

Што новыя патрэбны чаравікі...

А што яшчэ? У сумцы куль вялікі!

Тры дні ў дагадках каля сумкі я хадзіла,

За падарунак, як магла, зяцьку гадзіла.

І вось нарэшце кажа любы зяць:

“Пара, матуля, сумкі пакаваць!”

“Не супраць! – я яму кажу, – Сынок, давай,

Свой падарунак з сумкі даставай!”

Тут задаволена зяцёк мой усміхнуўся,

Ў куток за поўнай сумкай пацягнуўся

І кажа: “Здзейсніў я тваю, матуля, мару:

Не думаць, дзе узяць для клункаў тару.

І мне жыляцца хопіць, нібы мул.

У сумцы – сумка на калёсіках – БАУЛ”.

 

Здаецца мне, што дзеяслоў “УЗЯЦЬ”

Узнік тады, як паявіўся ЗЯЦЬ.

- 142 -

Кацярына Сідаровіч

Век жыві – век вучыся

 

Так здарылася, што не шанцуе мне па жыцці на

мужыкоў. Ці то я не такая, якіх хочацца любіць і

шанаваць мужчынам, ці, можа, мне на маім жыццёвым

шляху сапраўднага мужчыны сустрэць не давялося, ці,

можа, парсхапалі лепшых, а тое, што засталося, мне не

патрэбна? Не ведаю! Але факт застаецца фактам: сёння я

ў свае “50 з хвосцікам” адна і даўно ўжо згубіла надзею

на тое, што ў маім асабістым жыцці можа штосьці

змяніцца, таму як жыць з кімсьці дрэнна я не хачу, а

добра не здарылася.

А вось сяброўка мая, Верка, дык на свайго мужа

нахваліцца не можа. Ды і Стасік яе на Верку па жыцці не

надыхаецца. Пашанцавала! А жывуць яны разам ужо

больш за 30 гадоў. Абодва вельмі працавітыя, трымаюць

вялікую гаспадарку, заўседы рады сябрам, якія часта

адчыняюць іх дзверы. Сярод маіх сяброў Верка са

Стасем вылучаюцца хлебасольствам. Усіх, хто

выпадкова трапаляе да іх у хату, муж і жонка абавязкова

запросяць да стала і накормяць не абы як, а ад пуза, і не

абы чым: на стале заўжды вяндліна, сыр, смятана,

масла, каўбаса, грыбочкі, капуста. Ды ўсе стравы

спрацаваныя сваімі рукамі, па дзедаўскіх рацэпах –

смачней не прыдумаеш. Бываючы ў іх у гасцях, я

заўсёды маю прычыну парадавацца за сяброўку. А вось

што датычыцца мяне, то на конт мяне ў маёй сяброўкі

цвёдая пазіцыя: “Не ўмееш ты, Кацярына, з мужыкамі!

Усе яны адным мірам мазаныя, але разумная жанчына з

любога мужыка вяроўкі віць будзе. Трэба проста добра

ведаць тонкую мужчынскую арганізацыю, валодаць

- 143 -

Багачка

асобай тактыкай у адносінах да мужчын, яны ж у наш

час такія ранімыя! Іх берагчы трэба! Табе, Кацярынка,

патрэбна ў разумных кабет павучыцца, бо з тваёй

палітыкай у адносінах да мужыкоў, разлічваць на нейкаю

перамену ў тваім жыцці нельга. З мужыкамі ўмець

трэба!”

Дарэчы, зусім нядаўна мне прадаставіўся выпадак

упэўніцца ў тым, што мая сяброўка, сапраўды, валодае і

вельмі спрытна карыстаецца пазнаннямі тонкай

мужчынскай псіхалогіі.

Аднойчы летнім днем Стась завёз нас на сваіх

старэнькіх “Жыгулях” на базар, каб справіць Верцы

абновы. Мы з Веркай пайшлі за пакупкамі, а ён застаўся

на стаянцы, таму што ў дзвярах яго аўтамабіля не

працаваў замок і ад машыны нельга было далёка

адыйсціся.

Паліла сонца. З самай раніцы на вуліцы панавала

невыносная спякота. Але мая сяброўка наогул спякоты

не заўважала. Яна скурпулёзна вывучала асартымент

адзення амаль у кожнай палатцы. Мерыла ўсё, што там

адпавядала яе памерам, разважаючы пры гэтым, што на

прыгожых жанчын такіх шыкоўных памераў шыюць

наогул вельмі рэдка, таму купіць штосьці вартае цяжка, а

бывае, нават немагчыма. Купляла Верка ўсё, што ёй

падабалася, не таргуючыся. Я ж, ведаючы, што ў

кожнага таргаша ёсць цана, якую ён просіць, і цана, за

якую ён хоча прадаць свой тавар, забараніла сяброўцы

купляць, не таргуючыся, на што тая адказала, што ёй

сорамна за капейку цягацца, таму таргавалася я. Усе

грошы, што я старгавала на пакупках, мая сяброўка

складвала ў асобную кішэню. Разы чатыры за час

- 144 -

Кацярына Сідаровіч

прысутнасці на базары па ініцыятыве Веркі мы сядзелі

за столікам у цяньку пад ліпамі, елі марожанае, пілі

мінералку. Калі я вымкнулася патурбавацца пра Стася,

які ў той час быў вымушаны пячыся ў “Жыгулях” на

адкрытым сонцы, на чорным асфальце, Верка сказала,

што гэта павінна яму пайсці на карысць: цяпер ён

тэрмінова адрамантуе дзверку машыны. І наогул павінен

падумаць, дзе ўзяць грошы на новы аўтамабіль. “Цяпер

ён падумае пра гэта сам, і мне не будзе патрэбы яго

піліць. Няхай, няхай трохі паплаціцца за сваё

нядбайства!” – весела лямантавала Верка. Па праўдзе

кажучы, у маіх вачах яна выглядала садысткай. Мне

было вельмі шкада Стася, але я прымусіла сябе не лезці

ў сямейныя справы сяброўкі.

Выходзілі мы з базару, калі прадаўцы ўжо пачалі

скручваць свае палаткі. Цягнулі Верчыны пакупкі ў

чатырох руках, як раптам Верка, ужо амаль выйшаўшы

за вароты базара, рванула назад і выхапіла з рук

прадаўшчыцы, якая пакавала тавар, мужчынскія трусы.

Хуценька расплаціўшыся, яна подбегам паімчала да

машыны, дзе яе бедны муж праглядзеў усе вочы,

чакаючы нас, і выглядаў зараз, як спечаны яблык.

– Дзе вас носіць?! Што можна рабіць цэлы дзень на

такой спякоце, гэта ж памерці можна!

– Ой, Стасік, праўду гаворыш, сама не ўяўляю, як я

яшчэ жывая, але што зробіш, калі гэтыя таргашы зусім

абнаглелі, возяць такі няякасны тавар! Каб купіць табе

трусы, прыйшлося абыйсці ўвесь базар, але я так рада,

што знайшла тое, што хацела. Вось памацай, Стась, якія

рубчыкі мякенькія, тканіна без грама сінтэтыкі.

Каштуюць праўда гэтыя трусы амаль як усе мае пакупкі

- 145 -

Багачка

разам узятыя, але што зробіш? Не купляць жа табе

бялізну, якая агнём свішча! Ой, Стасік, як я рада, што

знайшла, што хацела!

Карацей кажучы, мая сяброўка так шчыра

радавалася таму, што купіла мужу якасную бялізну, што

нават я не сумнявалася ў тым, што яна прыязджала на

базар дзеля мужчынскіх трусоў з мякенькімі рубчыкамі.

А Стась наогул цвіў, як майская ружа. Яго выгляд

крычаў: “Вось яно – шчасце!” Потым Верка дастала з

кішэні старгаваныя мной на яе пакупках грошы,

пералічыла іх і расказала Стасю, што гэта я купляла

сабе тавары не таргуючыся, а яна, забараніўшы мне

купляць нетаргаваны тавар, складвала старгаваныя з

маіх пакупак грошы ў асобную кішэню; што гэта я

саромелася на базары за капейку цягацца і прапанавала

ёй, Верцы, патраціць гэтыя грошы на замочку пакупак.

“Прыпыніся, Стасік, каля крамы, ды схадзі купі нам

што-небудзь смачненькае на свой густ, ты лепш за нас

ведаеш, што жанчынам падабаецца.”

З крамы Стась выйшаў з вялікімі сумкамі, набітымі

розным смакаццём. Да “маіх” грошай, ён ячшэ тры разы

далажыў са сваёй заначкі і стварыў сапраўднае свята

нашым з Веркай жыватам. У час “піра” Верка

прапанавала нам дэфіле ў новых пакупках,

прыгаворваючы, што купіла ўсе рэчы на распрадажы,

шукаючы якасныя трусы для мужа: “Ды як жа было не

купіць, за такія смешныя цэны?!” І называла цану,

прыкладна ў дзесяць разоў меншую за сапраўдную.

Стась шчыра радаваўся жончыным пакупкам, глядзеў

на Верку поглядам, поўным гонару і любові, але не стаў

з намі доўга бавіць час, саслаўшыся на тое, што яму

- 146 -

Кацярына Сідаровіч

тэрмінова неабходна адрамантаваць дзверкі ў машыне, бо

заўтра ён хоча пад’ехаць на аўтарынак, каб прыцаніцца да

новага аўтамабіля.

Як толькі Стась выйшаў за дзверы, Верка падсела да

мяне бліжай і, як бы апраўдываючыся, сказала: “Ты толькі не

падумай, што я цэны на пакупках пазаніжала, таму што

баюся, што Стась мне грошы на выборы пашкадуе. Стась у

мяне ніколі, колькі жывём, не спытаўся, на што я гэтыя

грошы патраціла, але ж, падумай сама: вось за гэтую анучу

я, можна лічыць, парася з хлева вывела, у самой сэрца

крывёй абліваецца, а мужыкі ў наш час такія кволыя,

сыпяцца без пары ад інсультаў ды інфарктаў, іх трэба

берагчы ад стрэсавых сітуацый, каб не кусаць сабе локці

апасля. А купляю я сабе гэтыя шмоткі толькі дзеля мужа: ён

жа так любіць ганарыцца тым, што я ў яго лепш за ўсіх

апранута, радуецца, калі на мне прыгожая вопратка! А

трусы… Ты не падумай, што я яму на вартнейшы падарунак

грошы пашкадавала, але ў Стасіка ўсе ёсць, вунь – поўная

шафа, нават трусоў новенькіх цэлы стог панаскладаваны.

Але ж мужыкі, яны як дзеці, радуюцца, калі бачаць, як аб іх

клапоцяцца…”

Слухаючы сваю сяброўку, я ўсвядоміла, што я сапраўды

ніколькі не прыстасаваная да сямейнага жыцця, і ад душы

парадавалася за свайго былога мужа, якога пакінула 20 год

таму назад, тым самым выратаваўшы яго не толькі ад

інфаркту і інсульту, а, мабыць, нават ад заўчаснай смерці, бо

з маёй прамалінейнасцю, па меркаваннях маёй сяброўкі,

гэта было б непазбежна.

Вось так: век жыві – век вучыся!

- 147 -

Багачка

Пры афармленні электроннай кнігі былі

выкарыстаны асабістыя фота-і відэаматэрыялы

аўтара, а таксама агульнадаступныя рэсурсы з

сеткі Інтэрнэт.

- 148 -

Аўтар прысвячае гэтую кнігу

сваёй маці,

Леанідзе Паўлаўне Тарасевіч,

якую лічыць сапраўднай

багачкай за яе

залатое сэрца.

Кацярына Сідаровіч. "Багачка"

Екатерина Сидорович

Статистика

С помощью виджета для библиотеки, можно добавить любой объект из библиотеки на другой сайт. Для этого необходимо скопировать код и вставить на сайт, где будет отображаться виджет.

Этот код вставьте в то место, где будет отображаться сам виджет:


Настройки виджета для библиотеки:

Предварительный просмотр:


Опубликовано: 17 Dec 2018

Мае творы – гэта ўрыўкі з гісторыі майго жыцця, з гісторыі жыцця маіх сяброў, маіх блізкіх. Гэта мае думкі, разважанні пра жыццё. Я вельмі ўдзячна небу за натхненне, за магчымасць выказвацца на паперы, бо адчуваю сябе шчаслівай, калі пішу.

КОММЕНТАРИИ (2)

Оставить комментарий анонимно
В комментариях html тэги и ссылки не поддерживаются
tamara
tamara (20.12.2018 21:33)
Катюша, я тобой горжусь и нашей дружбой тоже. Я в критиканы не гожусь, да и в льстецы, похоже. Думаю, эта книга будет интересна многим, она действительно "цепляет". Твой "смак бабуліных піражкоў" снова заставил меня прослезиться. В этой книге есть стихи - истинные жемчужины твоего несомненного таланта. Я рада за тебя и благодарна тем, кто помог тебе в создании этой книги. Надеюсь, что это первый шаг, и я скоро смогу твою книгу подержать в руках. А пока рада и за тех, кто уже сможет прочесть твои произведения в электронном варианте. Поздравляю! Пусть вдохновение не оставляет тебя никогда!
Ирина Мелешко
Ирина Мелешко (17.12.2018 16:25)
Спасибо Вам за Ваше творчество! Ваши произведения интересны и близки каждому, они "цепляют", заставляют задуматься. Успехов Вам и творческого вдохновения!